The iron lady was de bijnaam van de voormalige Britse premier Margaret Thatcher (1925-2013), te danken aan haar harde politieke stijl tijdens haar bewind in de jaren tachtig. In Iron lady, het eerste deel van een driedelige cyclus van het echtpaar Michel Constant (scenario/tekenwerk) en Béa Constant (scenario), verwijst de naam daarnaast naar een stokoude Norton Manx-racemotorfiets die als een rode draad door het semi-realistisch getekende verhaal over drie jeugdvrienden loopt.
Owen, Donald en Abby groeien tijdens het Thatcher-tijdperk op in een kansloos en regenachtig kustdorpje in het zuiden van Engeland, waarna hun wegen noodgedwongen scheiden. Decennia later, op de dag van Thatchers overlijden, roept Donald – die als enige nog in het door werkloosheid en sociale afbraak vergeten dorp woont en daar een treurige pub runt – het drietal om een niet zo vrolijke reden weer bijeen.
Knap hoe het verhaal heen en weer laveert tussen de tegenwoordige tijd en (via herinneringen) die rauwe jaren tachtig. Dat tijdsbeeld zit in kleine details, zoals de T-shirts met namen van punkbands en de scène waarin een vinylplaat van The Eagles, met platenspeler en al, met een hamer aan gort wordt geslagen.
Hoe uitzichtloos de omstandigheden soms ook lijken, Iron lady is geen politiek pamflet (hoewel Thatcher er stevig van langs krijgt). De kracht van deze graphic novel schuilt in de warme relatie tussen de drie personages; geen generatie-iconen, maar mensen van vlees en bloed met een verleden, frustraties en verlangens.