Sommige striptitels leven vooral voort dankzij nostalgie. Familiegeheimen, deel twee uit de reboot-serie van Julie Wood, probeert die herinnering nieuw leven in te blazen met een verhaal waarin afkomst, verborgen waarheden en persoonlijke conflicten centraal staan. Waar het eerste deel Dodelijke rodeo (zie Stripschrift 497) een enthousiast onthaal kreeg, mist dit album de scherpte die nodig is om echt te beklijven. De verschillende intriges lijken elkaar voortdurend in de weg te lopen. Personages krijgen dramatische onthullingen aangereikt zonder dat die voldoende emotionele opbouw kennen. Daardoor voelen de zogenaamde familiegeheimen eerder aan als verplichte tussenstops dan als verrassingen die de lezers kunnen raken. De motoren razen wel over de pagina's, maar het plot blijft opvallend vaak stationair draaien. Alsof snelheid als decorstuk dient in plaats van als drijvende kracht, misschien is dat wel de grootste teleurstelling.
Kortom, het scenario van Philippe Pelaez is niet slecht, maar eenmaal dichtgeslagen laat het nauwelijks sporen na. Er zijn geen scènes die zich in het geheugen griffen, geen dialogen die blijven nazinderen en geen personages die verrassend nieuwe kanten van zichzelf tonen. Wat eveneens een teleurstelling is dat de tekenaar Claudio Stassi ook de inkleuring voor zijn rekening heeft genomen, of beter gezegd de computer.
Familiegeheimen straalt vooral middelmaat uit. Voor nieuwe lezers is het moeilijk te begrijpen waarom deze serie ooit zoveel enthousiasme wist op te wekken. Vergelijk Julie Wood op pagina 44 (plaatje vijf) eens met Julie Wood op pagina 16 (plaatje zeven) uit het eerste album, het is een wereld van verschil.