Sommige strips lees je om het verhaal, andere om de manier waarop ze een werkelijkheid tastbaar maken. De Kremlinfluisteraar, de stripbewerking van het gelijknamige boek van Giuliano da Empoli, behoort zonder twijfel tot die tweede categorie. Waar het oorspronkelijke boek de machtspolitiek rond Vladimir Poetin fileert via de fictieve spindoctor Vadim Baranov, vertaalt de strip die complexe ideeën naar een beeldtaal die minstens evenveel zegt als de tekst. Dat is geen eenvoudige opdracht. Da Empoli’s boek drijft op observatie, analyse en subtiele psychologische spanningen. De strip kiest er verstandig voor om die niet simpelweg te illustreren, maar te interpreteren. De tekeningen van Luc Jacamon (De killer, Cycloop, Het uur van de wolven) versterken de beklemmende sfeer van een regime waarin perceptie belangrijker is dan waarheid. Donkere kleuren, uitgepuurde decors en veelzeggende blikken maken de onzichtbare mechanismen van macht zichtbaar. De lezer voelt hoe propaganda, angst en manipulatie niet alleen worden uitgelegd, maar ook worden ervaren.
Deze stripadapatie is geen samenvatting met plaatjes, maar een zelfstandige, visueel sterke vertelling die gebruikmaakt van de unieke mogelijkheden van het medium. Stiltes tussen de kaders zeggen soms meer dan een pagina politieke analyse. Daardoor wint het verhaal aan directheid, terwijl de intellectuele gelaagdheid behouden blijft. De wisselwerking tussen boek en strip toont opnieuw hoe een sterke adaptatie geen kopie hoeft te zijn. Wie het boek las, ontdekt nieuwe accenten en nuances; wie de strip als eerste leest, krijgt een krachtige uitnodiging om naar de bron terug te keren. De Kremlinfluisteraar bewijst maar weer eens dat de strip een volwaardige gesprekspartner van de literatuur is.