Cartagena is de zwanenzang van de eerder dit jaar overleden Hermann (87), op scenario van zijn zoon Yves Huppen. Dat de Belgische stripmaker een weinig optimistisch mensbeeld had blijkt uit zijn vele strips met het post-apocalyptische Jeremiah als langstlopende voorbeeld. Was in deze serie nog af en toe een sprankje hoop te vinden, Cartagena is een gitzwarte vertelling over hoe de drugsmaffia het leven in een Mexicaanse stad (hoewel er een paar Mexicaanse plaatsen zijn die Cartagena heten lijkt het me eerder een verwijzing naar het Colombiaanse Cartagena, een bekend transitknooppunt voor drugssmokkel) bepaalt, met name dat van de lagere klassen.
De hoofdpersoon is een tiener die het criminele milieu in wordt getrokken in een duister verhaal over drugs, mensenhandel, geweld, moord en corruptie. Op het omslag van het album staat hij nog met een vriend op zijn gemak op een heuvel naar de lichtjes van Cartagena te staren. Maar al snel leer je zijn levenswijsheid kennen: 'Je sterft door 'n overdosis of door 'n kogel. Dat weet je'. En als er dan iets van een ontsnapping gloort, maakt de jongen een fout die hem naar de afgrond leidt. Nee, vrolijk word je niet van dit verhaal waar de zoon er kennelijk hetzelfde pessimistische wereldbeeld op nahoudt als zijn vader.
Wat dan weer wel opbeurend is, is het tekenwerk van Hermann. De laatste jaren was er de nodige kritiek te horen op zijn wat morsige tekeningen, met name bij Jeremiah. Maar Cartagena ziet er grafisch onberispelijk uit: de personages, pagina-indeling, atmosfeer, dreiging, kleuren… En dat is gezien zijn broze gezondheid van de laatste jaren een prestatie van formaat. Hermann sluit met deze one-shot zijn indrukwekkende loopbaan in stijl af.