Zonder bloemetjes en bijtjes is er geen leven. Logisch dat een door hitte en straling geteisterde planeet alle inzet richt op fossielen met sporen van oud-leven. Door dan te klonen en op te kweken valt er hopelijk perspectief te creëren. Silent Jenny is het nieuwe boek van Mathieu Bablet. Hij maakte eerder het schitterende Carbon & Silicium, een verhaal over twee ambitieuze opstandige zorgrobots.
Op de verdorde planeet is Pyrrhocorp de baas. Deze bureaucratische organisatie stuurt onderzoekers als Jenny de op pad om de planeetbodem systematisch in kaart te brengen. Zij krijgen een sectoropdracht. Op de plaats van bestemming en gekleed in een waterdicht pak en met helm, verkleint de onderzoeker zich. Dat kan met inertium, een plasma in capsule, die als een soort stoma in de buik gaat. Als microïde duiken ze dan in de infrawereld. De expeditie doet denken aan Reisdoel: menselijk brein, het sf-boek van Isaac Asimov. Maar deze avonturiers hebben geen duikboot die door menselijke aderen voert. Alleen en lopend stappen ze in een rotsachtige ondergrondse wereld om DNA-sporen van insecten te vinden. Het plasma dat atomaire samentrekking mogelijk maakt, heeft een tijdelijke werking. Met een knop op een afstandsbediening keren de onderzoekers na de missie bovengronds terug tot menselijk formaat. De resultaten gaan voor analyse naar de Pyrrcorpbalie. Daar volgt dan ook een nieuwe missie.
Jenny werkt voor Pyrrhocorp, maar ze woont op een monade, een mobiele constructie die oogt als een slagschip op rupsbanden. Op monades leven enkele tientallen volwassenen en kinderen samen. De monades trekken van waterput tot waterput over de planeet. Pyrrhocorp jaagt op deze afvallige gemeenschappen. En heeft kanonnen om die te vernietigen. In ruil voor voedselbonnen krijgt ze steun van stenenvreters, mensachtigen die mismaakt zijn door straling. Zij proberen de monades te immobiliseren door ze als piraten te enteren.
Silent Jenny staat vol prachtige architecturale, precieze en gedetailleerde kleurrijke tekeningen. Op wereldkaarten staan routes die de monades afleggen en de sectoren die door onderzoekers zijn bezocht. Bablet speelt ook met kaders, kiest afwisselend voor lange stroken, tweepagina-spreads of enkele zwevende plaatjes.
Bablets sf-wereld is een dystopie van een wereld zonder biodiversiteit. Jenny ontdekt dat de bureaucraten de resultaten alleen archiveren, de analyses blijken niet interessant. Ze raakt in paniek, steelt voorraden inertium om langer en op steeds grotere diepte te kunnen onderzoeken. Haar pak krijgt scheuren en Jenny verkalkt deels. Op haar monade vallen er ouderen weg en neemt de uitzichtloosheid toe. Alleen de kinderen houden hoop. Nieuwgeborenen dragen op de monade vanaf hun eerste dag altijd een helm die beschermt tegen de schadelijke straling. Maar eenmaal kind-af gaan de helmen af. De jongeren verlaten de monade en vertrouwen op de kracht van de natuur om samen een betere wereld te kunnen realiseren. Heel af en toe is er boek dat je maar vijf !’s kunt geven.