Jeroen Janssen is de meester van het verhalende schetsboek…en hij is gelukkig pas Halfweg tussen reizen en thuiskomen. ‘Tijdens mijn hele kunstopleiding zou het nooit in mijn hoofd opgekomen zijn zoiets triviaals als onze wijk als onderwerp te kiezen voor een tekening’, daar begint Janssen zijn nieuwste, kloeke album mee. Gelukkig voor ons, want dat nietszeggend, naoorlogs wijkje wordt het startpunt van een verhaal dat uitwaaiert van Halfweg, met woonwagenbewoners mee reist van het kastje naar de muur, naar de Pyreneeën en via Doel weer terug naar de hoofden van de paradijsvogels die Janssen onderweg liefdevol portretteert.
De jonge Janssen bouwt graag een hut, dus gaat hij bij de scouting (als ooit Hergé). De volwassen versie is de nieuwsgierige slow-journalist, maar hij keert altijd weer terug. Zijn zoon Pablo Janssen lijkt rigoureuzer te vertrekken, met gelijkgezinden bouwt hij een gekraakt dorpje in de Pyreneeën op. Maar in diens slotwoord is zelfs Pablo, medeauteur, niet meer zeker. Wel voelt hij zich thuis tussen de ‘schipbreukelingen van de 21ste eeuw’.
Dat zijn ook prachttypes. Lieven, die ‘illegale’ kunst in de openbare ruimte maakt, denkbeeldig naar Amerika reist en goudvissen houdt in zijn ondergelopen kelder. Ourdia, die lesgeeft aan Roma, Vrije Miriam, die sleutelt aan haar campertje Mooiweertje, en andere reizigers, die maar drie weken mogen blijven op steeds minder plekken. Die reizigers hebben het niet zo op vader Janssen. Hij tracht een vertrouwensband op te bouwen maar daarvoor is er te weinig tijd.
Dan Doel, zon in Janssens melkwegstelsel! Eerst ten dode opgeschreven, omdat het dorp weg moest voor de Antwerpse havenuitbreiding. Mede dankzij Janssens boeken bestaat het nog, met zijn gasten, zoals Johnny NoCash. Velen zijn er overleden en begraven; ook voor Jeroen is er een plaatsje gereserveerd.
Halfweg is een verhalend schetsboek, met tekeningen van waterverf die naar de randen toe minder uitgewerkt zijn en kaderloos over de bladzijden zwerven, de naden van de oorspronkelijke schetsboeken in zicht. Dialoog losjes, met ’n portretje van de spreker á la de oude Pol.
Blurps, schreeuwerige verkoopaanmoedigingen van VIPs op de omslag, zijn in boekenland bon ton (en te koop!). Die van Eisner-winnaar Aimée de Jongh staat bescheiden aan de binnenkant. Goede strip behoeft geen krans.