Curieus hoe sommige series pas jaren na hun oorspronkelijke verschijning opeens onder de aandacht komen. Ghost Money van Thierry Smolderen en Dominique Bertail is daar een treffend voorbeeld van. Dargaud gaf het eerste deel in 2008 uit maar maakte in de Nederlandstalige versie een fout door vier pagina's vergeten mee te drukken. De eerste uitzet werd teruggehaald waarna de uitgeverij de ontbrekende vier pagina's in de geretourneerde albums liet inplakken en het eerste deel opnieuw distribueerde. Kopers hadden er kennelijk geen vertrouwen meer in want Dargaud gaf de volgende vier albums niet meer in het Nederlands uit. Gelukkig zag Arboris na zoveel jaren nog potentie in Ghost Money en is de vijfdelige serie alsnog uitgekomen. En dat is meer dan terecht.
In de openingscyclus volgen we studente Lindsey, die via de enigmatische Chamza verstrikt raakt in een wereld van financiële macht, geheime netwerken en geopolitieke spanningen. Wat begint als een ogenschijnlijk toevallige ontmoeting, groeit uit tot een complexe jacht op een schimmig fortuin gelinkt aan terrorisme dat de wereldeconomie kan ontwrichten. In het tweede deel verdiepen de onderlinge verhoudingen zich, terwijl steeds meer partijen geïnteresseerd zijn in dezelfde buit. Tegen het derde deel bereikt de spanning een kookpunt, met een aanslag in Dubai die de inzet op scherp zet. De delen vier en vijf tillen de serie naar een nog donkerder register. Zo gaan Amerikaanse autoriteiten over tot de ontvoering van Lindsey om haar als lokaas voor Chamza in te zetten, wier leven via geïmplanteerde microcamera’s wordt bespioneerd, met een schokkende link aan Al-Qaida tot gevolg. In het slotdeel vlucht Chamza naar haar vader, die haar gevangen zet, terwijl Lindsey hulp voor haar zoekt en daarbij steun krijgt uit onverwachte hoek.
Wat Ghost Money onderscheidt, is de gelaagdheid. Smolderen verweeft klassieke thriller-elementen met thema’s als globalisering, cyberoorlog en de nasleep van de War on Terror. Tegelijk is het verhaal prikkelend en verrassend actueel. Bertail op zijn beurt hanteert een realistische stijl met sterke kadrering en subtiel kleurgebruik, wat de reeks een cinematografische allure geeft. Chapeau!