Het laatste huis net voor het bos probeert een mysterieuze en beklemmende sfeer neer te zetten, maar slaagt daar slechts gedeeltelijk in. Hoewel het uitgangspunt intrigerend is voelt de uitwerking vaak rommelig en onsamenhangend aan. Het verhaal lijkt soms meer geïnteresseerd in het creëren van vaagheid dan in het daadwerkelijk opbouwen van spanning of betekenis. De personages blijven vrij oppervlakkig en moeilijk om echt mee te leven.
Zo heeft Pierrot, zoon uit een bizarre familie, niet de looks meegekregen bij zijn geboorte. Zijn moeder heeft hem betoverd zodat hij zelf denkt dat hij een adonis is, zelf wanneer hij in de spiegel kijkt. Ze woont met haar man (een standbeeld!), zelfgemaakte vreemde wezens en vleesetende planten in het laatste huis net voor het bos. Wanneer de prostituee Mimi ook nog haar opwachting komt maken weet zij de gemoederen helemaal te beroeren.
Regis Loisel en Jean-Blaise Djian kunnen voldoende adelbrieven voorleggen, maar hier lijkt alles onvoldoende uitgewerkt, waardoor hun keuzes eerder willekeurig dan overtuigend overkomen. Dit maakt het lastig om als lezer geboeid te blijven. Ook de dialogen dragen hier niet veel aan bij; ze voelen regelmatig geforceerd of onnatuurlijk. De tekenstijl is bij momenten sfeervol en weet op sommige pagina’s een mooie, duistere toon neer te zetten. Toch is ook hier niet alles even geslaagd. De compositie kan verwarrend zijn, waardoor het soms onduidelijk is wat er precies gebeurt of in welke volgorde de panelen gelezen moeten worden. Wat vooral ontbreekt, is een bevredigende samenhang tussen verhaal en sfeer. Voor liefhebbers van experimentele strips kan het lezen nog wel een interessante ervaring zijn.