De billen van Bardot is een speelse, licht ondeugende en tegelijk verrassend charmante uitgave die meteen de aandacht trekt door zijn titel alleen al. Toch blijkt al snel dat het verhaal meer te bieden heeft dan een knipoog of een flauwe grap. Scenarist Philippe Pelaez en tekenaar Gael Séjourné combineren humor met een vlotte vertelstijl en een visuele flair die het geheel fris en toegankelijk houdt. Centraal staat een reeks absurde situaties waarin personages zich met zichtbaar plezier door het verhaal bewegen. Trougnac is een (fictief) Frans dorpje waar nooit iets bijzonders gebeurt. Het dorpje wordt echter op zijn kop gezet wanneer Conrad Knapp arriveert op zoek naar een locatie voor een volgende film van de toen sensueelste Franse filmdiva Brigitte Bardot. Als bewijs laat hij een foto zien van een gecensureerde scène uit de film En cas de malheur (Nederlandse titel: Liefde is mijn beroep, uit 1958) waarin La Bardot haar lange benen en billen laat zien aan haar tegenspeler.
De strip is fictie, de geknipte billen van Bardot zijn realiteit. Het tekenwerk is expressief, met levendige kleuren en dynamische composities die de humor versterken zonder te overdrijven. Wat vooral opvalt is het ritme: elke pagina leest vlot en bouwt subtiel op naar de volgende grap of wending. De titel mag dan provocerend klinken, de inhoud blijft speels en eerder suggestief dan expliciet, waardoor de strip een breed publiek kan aanspreken. Daarnaast zit er een lichte zelfspot in die het geheel extra sympathiek maakt. Fans van humoristische strips zullen hier zeker hun gading in vinden. De balans tussen beeld en tekst is goed uitgewerkt, en nergens voelt het geforceerd of langdradig.
De billen van Bardot bewijst dat een prikkelende titel perfect kan samengaan met een inhoud die zowel luchtig als degelijk is. Het is geen revolutionair meesterwerk, maar wel een solide en geestige toevoeging aan het genre. En ja, Et Dieu … créa la femme.