Als we het jaar van de albumuitgaven volgen, dan bestond de stripreeks Largo Winch vorig jaar 35 jaar, werd een vijfentwintigste album uitgebracht, geschreven door een nieuwe scenarist, en was het de start van een nieuw tweeluik. Na vier albums werd Eric Giacometti vervangen door Jérémie Guez, een Franse (roman)schrijver die ook zijn pluimen heeft verdiend als scenarist en regisseur. Hij moet nieuw elan geven aan de serie die hij als tiener samen met zijn ouders las.
Op het (fictieve) eiland Sarjevane wordt de rust van de miljardair Largo Winch verstoort door de moord op een zekere Obi Martens, ontwerper van onder andere drones voor humanitaire hulp. Samen met zijn Martens dochter Hope gaat Winch op zoek naar antwoorden die hem leideen naar de tantes van Hope die nu het roer in handen hebben van Aurora Dynamics, het bedrijf van haar vader.
De tekeningen van Philippe Francq zijn als vanouds vakwerk en hij leeft zich nog altijd met plezier uit in grote actiescènes. Ook het tekenen van knappe dames met weelderige vormen kan hij als geen ander. Francq nam samen met Bertrand Denoulet ook de inkleuring voor zijn rekening.
Jammer dat we naar alle waarschijnlijkheid moeten wachten tot 2027 op het tweede deel (‘… sluit dan de ogen’). Francq neemt, zoals we weten, zijn tijd. Guez is geslaagd in zijn opzet: een goed scenario afleveren, geen grote onderscheiding, maar dat kan nog komen.
Enig minpuntje: waarom die vreemde keuze voor het lettertype op de cover?