Wat een weergaloze strip! Hoofdrolspeler en naamgever van het serpent is een onwaarschijnlijke huurmoordenaar. Mathilde is een ogenschijnlijk keurige dame, zorgvuldig gecoiffeerd, gepensioneerd, een tikkeltje moeizaam in de omgang. En een geweten- en meedogenloze killer.  Dat vak leerde ze in het verzet, tijdens de Tweede Wereldoorlog. Henri was de leider van haar verzetsgroep tijdens de oorlog. Mathilde was verliefd op Henri. En eigenlijk is dat altijd gebleven. Maar Henri koos voor een ander. En dat heeft ze hem nooit vergeven.
Henri is eigenlijk altijd bang voor Mathilde geweest. Want hij zag haar wrede talent, hij zag de psychopaat in haar. Ook na de oorlog bleef Henri als moordmakelaar gebruik maken van de lucratieve diensten van Mathilde. Maar gaandeweg is ze toch wat vergeetachtig aan het worden. En begint ze foutjes te maken. Ze ontaardt in een sociopaat die haar wrede impulsen met het voortschrijden van haar dementie steeds minder weet te onderdrukken. Niet handig in haar beroep.
De Belgische auteur Jef Geeraerts werkte dit thema al eens uit in De zaak Alzheimer, verschenen in 1985. Het toeval wil dat Pierre Lemaitre vrijwel tegelijkertijd werkte aan Het serpent. Want hoewel het pas verscheen in 2021 schreef hij het boek naar eigen zeggen al in 1985, zo’n twee decennia vóór zijn debuut. Dat moordenaar en opdrachtgever met elkaar communiceren via ansichtkaarten verstopt in een telefooncel, draagt ontegenzeggelijk bij aan de klassieke charme van het verhaal.
Het zal geen gemakkelijk opgave zijn geweest voor Lemaitre om – samen met tekenaar Dominique Monféry – zijn roman in de 124 pagina’s van deze strip te persen. Maar hij is er verdraaid goed in geslaagd. De onvoorspelbare grilligheid van Mathilde draagt het plot. Haar debiliserende hersenaandoening, in combinatie met haar pathologische wreedheid en volstrekte afwezigheid van enige empathische gevoelens maakt haar voor de lezer onnavolgbaar en ongrijpbaar.  Ook de politie – die in twee briljant vormgegeven personages gestalte heeft gekregen – krijgt geen vat op haar. De subtiel gesuggereerde spanning tussen Mathilde en Henri geeft een extra laag en extra suspense aan het plot. Enfin, een weergaloze strip, dus.