Na zijn studies aan de tekenacademie van Angoulême werkte tekenaar en scenarist Jim (Thierry Terrasson) mee aan tekenfilms en scenario’s voor films en televisie en schreef hij onder het pseudoniem Téhy een aantal fantasy-verhalen. Tot 2013 was hij nog een nobele onbekende in het Nederlandstalige gebied, maar met Een nacht in Rome kwam daar onverwacht verandering in. Hoofdpersonage Marie werd de nieuwe lieveling van het strippubliek.
Afgaande op de reacties is er voorlopig geen zelfde eer weggelegd voor Zoé. Wanneer je Zoé Carrington leest zal je bijna onvermijdelijk aan Een nacht in Rome denken. De sfeer van het albums, de tekeningen, het scenario (een hoofdpersoon gaat op zoek naar een verloren love interest) en het kleurenpalet van echtgenote Delphine Terrasson, het doet allemaal een belletje uit Rome rinkelen.
In deel één nodigt Zoé - een gewezen Engelse studente - haar drie oude vrienden Simon, Jean-Pierre en Marc uit om naar Londen te komen. In hun studententijd waren ze onafscheidelijk en vormden ze een clubje waar het nachtleven belangrijker was dan hun studies. Vooral tussen Simon en Zoé was er meer dan vriendschap, waardoor sommige naaktprentjes in beide delen niet worden geschuwd.
In deel twee is het al snel duidelijk dat Zoé niet de lieveling is die iedereen dacht dat ze was.
Ze speelt met de gevoelens van Simon, maakt afspraken die verkeerd lopen, is getrouwd met een andere geliefde uit haar studententijd en - als klap van de vuurpijl - draagt een zwart verleden met zich mee. Simon moet het allemaal ondergaan terwijl hij nog steeds zwaar verliefd op haar is.
Al die ingrediënten maken van Zoé Carrington 2 een sfeervol album dat vooral de fans van Een nacht in Rome (en van Marie) zal bekoren. Dit tweeluik groeit evenwel niet uit tot een vierluik, zoals de Rome-albums, omdat het einde te definitief is. Maar met Jim weet je natuurlijk nooit.