Wanneer Virgile door een stom ongeluk tot aan zijn nek verlamd raakt, beziet hij het leven vanaf zijn bed. Hier kijkt hij terug, maakt grappen waarbij hij soms eerder chagrijnig dan positief is, filosofeert Cruijffiaans en krijgt commentaar van zijn jongere ik. We zien ook hoe zijn naasten ermee omgaan: van de lastige puberkleindochter tot zijn dochters en vrienden. Wederom een fijn scenario van Zidrou, fraai getekend door Mazel.