Op 20 september 2011 nam president Barack Obama officieel afscheid van het ‘Don’t ask, don’t tell'-beleid’ waarmee homoseksuelen in de Amerikaanse strijdkrachten tot dat moment gedwongen waren zichzelf te ontkennen. Dat hoopvolle moment in de recente geschiedenis voor een menswaardige opstelling tegen homo’s en lesbiennes vormt het slotstuk van het stripverhaal GI Gay dat zich afspeelt ten tijde van de Tweede Wereldoorlog. Het boek verscheen oorspronkelijk in 2024 in een Franstalige editie en kwam tot stand tijdens het presidentschap van Joe Biden. Inmiddels worden de Verenigde Staten geregeerd door een president die weinig opheeft met diversiteit en inclusiviteit. Dat beïnvloedt ontegenzeggelijk de manier waarop dit boek wordt gelezen.
Centraal in dit verhaal, van scenarist Didier Alcante en tekenaar Juan Bernardo Muñoz, staat de jonge psychiater Alan Cole. Aan het begin van de Tweede Wereldoorlog werkt hij in een ziekenhuis in San Diego en is hij verloofd met de dochter van een generaal, een veteraan uit de Eerste Wereldoorlog. Onder druk van zijn aanstaande schoonvader neemt hij dienst. Alan ontmoet een jonge rekruut bij de mariniers, Merle, van wie hij, al worstelend met zijn gevoelens, onder de indruk raakt. Tegelijkertijd wordt de toenmalige legermoraal geïllustreerd waarin homoseksualiteit als misdaad werd beschouwd. Enkele maanden later bevinden de mariniers zich in Samoa in de Pacific. Daar blijkt de militaire blik op homoseksualiteit enigszins te zijn bijgesteld en gemedicaliseerd. Het wordt nog altijd onverkort als iets kwalijks beschouwd maar bovenal als ziekte. Aangezien homo’s ongewenst blijven in het leger, en de homohaat zelfs tot moord leidt, blijkt een zwijgcultuur in deze vijandige omgeving onvermijdelijk, zoals Alan en Merle spoedig ervaren.
GI Gay toont in de vorm van een liefdesverhaal de uitgesproken homofobie in legerkringen en de onderdrukte gevoelens die daarvan het gevolg zijn. De verwijzingen naar 2011 voegen daar eigenlijk weinig aan toe.