Recensies

Oliver Twist van Charles Dickens was het uitgangspunt van deze minder bekende Disney Classic. Deze 27e in de reeks stamt uit 1988 en pretendeert de schwung van De aristokatten en Het jungleboek te hebben. Met in het achterhoofd het prachtige, overgestileerde en opzettelijk retrogetinte, hoekige tekenwerk van Hercules (verschijnt in het najaar van MCMXCVII), is deze film minder baanbrekend, minder trendy en minder commercieel uit te melken maar toch heeft ze een typische Disney-charme.
Hoewel in Oliver 11 minuten computeranimatie zit, en dus ten tijde van de bioscooprelease revolutionairder was dan Belle en het beest, bleef het grote succes uit. Nochtans is de aaibaarheidsfactor vrij hoog, het verhaal neemt vaak onvoorspelbare wendingen en de liedjes zijn ouderwets gezellig. Waarom moet ik dan steeds denken aan All dogs go to heaven? Omdat een deel van de muziek van Barry Manilow is, de vaste componist van Disney-oudgediende Don Bluth (de maker van All dogs)? Of omdat veelvuldig swingende honden door het beeld lopen, of omdat het nu eens niet in een romantisch decor speelt?
Alle oude romantiek werd trouwens opzettelijk geweerd. Het verhaal is vaag op het armoedige leven van Oliver Twist en zijn vrienden gebaseerd, en zelfs de namen van bendeleider Fagin en afperser Sykes zijn behouden. Ook de verhaallijn van het arme zwervertje Oliver dat geadopteerd wordt en in een rijk milieu terecht komt, loopt parallel met het boek, maar de situatie is van Dickens' laatnegentiende eeuw overgeplaatst naar de jaren '80 in New York. De Anton Pieck-achtige decors van Dickens werden hier fel ingekleurde settings in Manhattan. Het armoedige jongetje werd een kattenjong dat met een meute streetwise honden optrekt en in opdracht van Fagin kattekwaad uithaalt.
Dickens zou zich omdraaien in zijn graf als hij zag wat er nog maar rest van zijn sociaal bewogen meesterwerk. Maar de Disney-verminking is minder erg dan bij - pakweg - Pocahontas. Voorlopig hebben zijn nazaten nog geen proces aangespannen, zoals de afstammelingen van Victor Hugo.
Als we even alle bedenkingen aan de kant zetten en vergeten dat dit een Disneyfilm is (om te vermijden dat we gaan vergelijken met de makers die zelf de norm in tekenfilm gesteld hebben), dan moet ik bekennen dat dit een vlotte, onderhoudende en vrolijk getekende video is waarbij de kijker niet om de oren geslagen wordt met technische hoogstandjes of pretentieuze kunstzinnigheid. Bovendien gaat een extra aantrekking uit van de stemmen die (zowel gesproken als gezongen) onder meer van Bette Midler en Billy Joel zijn. Een aantal liedjes is ingezongen door Huey Lewis en Ruth Pointer (van de gelijknamige Sisters).
Oliver is dus geen traditionele film maar (misschien wel net daarom) een aanvaardbare Disneyfilm. En hij laat vooral duidelijk blijken hoe goed de eerste All dogs go to heaven is.