Recensies

Het 39e album in de reeks Olivier Blunder is een verzameling van (grotendeels) niet eerder gepubliceerde 1-en 2-paginagrappen, afgewisseld met enkele langere verhalen. Deze gags werden in de jaren zestig en zeventig in het Franse striptijdschrift Pilote gepubliceerd, waarvan drie in het blad Pep. Olivier Blunder vertolkt in deze gags de rol van medewerker van het tijdschrift Polite en dat is aanleiding voor veel inside jokes en het gebruik van vele karikaturen, waaronder hoofdredacteur René Goscinny en collega-scenarist Jean-Michel Charlier.
Ook dit album heeft last van het 'maak-je-verzameling-compleet'-syndroom, waarvan er de laatste tijd erg veel verschijnen. Bij de dood van een striptekenaar zijn deze 'mosterd-na-de-maaltijd'-albums erg interessant voor uitgevers die een bestaande stripreeks een passende 'afsluiter' willen geven (tenzij de reeks zó populair is dat de uitgever angstvallig op zoek gaat naar een nieuwe tekenaar). Nu Greg ernstig ziek is, kan men er vanuit gaan dat dit album inderdaad de afsluiter van de Blunder-reeks zal worden.
Argeloze lezers die geen fanatieke Blunder-fans zijn, kunnen dit album maar beter overslaan: de grappen zijn matig, soms flauw en veelal gedateerd. De nieuwe vertaling bevat dan wel verwijzingen naar 'reli-house' en 'president Clinton', maar omdat de gags zo specifiek uit een bepaalde periode stammen, komen deze moderne vertalingen tamelijk misplaatst over. Dit album is alleen een must voor de Blunder-fans die (net als bijvoorbeeld de Guust-fans) gewoon het 'rijtje' compleet willen hebben.