Recensies

Het komt te vaak voor dat er in het fantasygenre maar wat helden, vreemde wezens en grillige landschappen op een hoop worden gegooid zonder dat er even bij stil wordt gestaan dat dit alles bij elkaar niet al te ongeloofwaardig en uit de lucht gegrepen mag overkomen. In hoog tempo wordt er in de avonturen getoverd, geknokt en geneukt, maar bij het waarom en hoe staan de heren scenarioschrijvers onvoldoende stil.
Frédéric Contremarche laat in dit album zien dat het heel goed mogelijk is om helden, werelden en bouwwerken een achtergrond te geven zonder dat het verhaal daardoor saai wordt. Sterker nog: juist doordat hij er niet bang voor is een en ander uit te werken en te funderen is zijn verhaal stukken boeiender dan het doorsnee fantasygekeutel.
In Amojar draait alles eigenlijk om twee gegevens. Het eerste is een enorm bordeel waar de rijken der wereld hun dagen slijten tot hun aanzienlijke fortuin op is. Het is een stevig bouwwerk waarvan we de verdediging nauwkeurig in het album beschreven krijgen. Het tweede gegeven is een groepje broers die in hun tochten op zoek naar heldendaden alles bereikt hadden wat maar mogelijk was en zich in een laatste ontmoeting onsterfelijk hebben gemaakt. Deze broers bestormen het bordeel omdat daarin twee vrouwen zitten die ze op een of andere manier op hun nummer hebben gezet. De vrouwen ontkomen dankzij de goedmoedige krijger Moudjeria en een spannende achtervolging begint.
Het fantastische bordeel levert een prima decor voor de actie en staat prachtig in dienst van het verhaal. Er is in dit hele album eigenlijk niets dat er gewoon maar is bijgesleept om wat spectaculair vermaak te brengen. Het is vooral daarom dat Amojar zo makkelijk wegleest en van de eerste tot de laatste pagina boeiend blijft. Bovendien zijn de tekeningen van Mathieu Lauffray even overzichtelijk als het verhaal en bij vlagen bijzonder fraai. Vooral de vijf pagina's waarop de geschiedenis van de acht broers uit de doeken wordt gedaan en Lauffray een schilderachtige techniek gebruikt zijn een lust voor het oog. De conclusie over De vloek van Amber mag dan ook alleen maar zijn dat deze serie ondanks het aanzienlijke fantasy-overschot mag blijven.