Recensies

Cael-at-Raem is het tweede deel in de fantasy-serie Tyndall. Deze reeks speelt zich eens een keer niet af in een barbaars rijk of in de middeleeuwen. Als voorbeeld voor de setting dient het Schotland van de 17de eeuw.
Tyndall is een wereld waarin na jaren van vrede, de strijd weer op dreigt te laaien. De magie die in vroeger tijd voor vrede heeft gezorgd, is uitgebannen, en alles wat er mee te maken heeft wordt als ketterij beschouwd. Na een lange zoektocht in de vele oude archieven van het land komt bisschop Gaillard achter de verblijfplaats van een boek, waarin de oude magie staat opgetekend.
De bisschop heeft hier geen goede bedoelingen mee.
Om te voorkomen dat de bisschop dit boek bemachtigt en Tyndall wederom in het verderf wordt gestort, wordt in allerijl een expeditie uitgerust om de bisschop te onderscheppen. Deze is op weg naar het geheimzinnige Cael-at-Raem, gelegen in het onherbergzame noorden.
Priester Korvelle, onder wiens leiding de expeditie staat, maakt gebruik van de diensten zootje ongeregeld naar Cael-at-Raem, de verblijfplaats van het boek, te brengen. De tocht verloopt echter niet zonder moeilijkheden, en het gezelschap moet niet alleen afrekenen met het gespuis dat ze onderweg tegenkomen, maar ook onderling hebben ze heel wat met elkaar te stellen.
Luc van Peborgh, die het scenario samen met tekenaar Ken Broeders heeft geschreven, heeft dit toch niet nieuwe gegeven aardig weten uit te werken. Het verhaal boeit van het begin tot het eind. De lezer krijgt, net als de reizigers, heel wat te verwerken. Van Peborgh weet aardig wat humor in het verhaal te brengen, zodat het niet verzandt zoals sommige stukken van Tolkiens In de ban van de ring.
De wisselwerking tussen het tekenwerk van Broeders en het scenario zit goed in elkaar. Broeders' realistische stijl past goed bij het avontuurlijke en spannende verhaal, en evenals het scenario kent ook het tekenwerk zijn humoristische momenten. De personages krijgen karikaturale trekjes mee om het verhaal te verlevendigen, en Broeders weet dit prima te verbeelden. De schilderachtige inkleuring, het oog voor detail in het tekenwerk en de niet alledaagse pagina-indeling geven heel goed de sfeer van de plaats en het moment weer. Overigens viel me op dat men in het tweede deel van de paginanummering is afgestapt.
Ik moet zeggen, Tyndall is zeer leesbaar, en ik kijk uit naar het volgende deel. Overigens, is priester Korvelle wel zo'n lieve jongen?