Recensies

Wanneer je het nieuwe album Caatinga van de Belgische oudgediende Hermann Huppen openslaat, valt één ding meteen op: de kleuren. Hitte en kou, licht en donker spetteren de pagina's af. Net zoals in zijn voorgaande album - Sarajevo tango - heeft hij de tekeningen direct in kleur gemaakt en dit leidt tot een overweldigend effect.
Het verhaal speelt in de jaren dertig in de Caatinga, een dorre streek in het noordoosten van Brazilië. Nadat hun vader is vermoord door de volantes, de ordedienst van de grootgrondbezitters, zinnen Diamantino en de niet te snuggere Jesuino op wraak. Het onbedoelde gevolg is dat hun hele familie wordt uitgemoord. De broers rest niets dan het onherbergzame land in te trekken. Daar stuiten ze op de cangaceiros, een kleurrijke bende Robin Hoods, niet minder wreed dan hun tegenstanders en bezig met een hopeloze strijd.
In Caatinga toont Hermann weer zijn meesterlijk gevoel voor landschap en sfeer. De dorre woestijn, de dorpen, de rode rotsen en de koude vlakten worden prachtig neergezet. Je haren gaan er recht van overeind staan. Bovendien zijn standpunt en kadrering voortdurend spannend.
Aan het verhaal lijkt Hermann zich echter vertild te hebben. Aan het eind van het album zit een dossier waarin naast prachtige schetsen en spreads ook een toelichting van Hermann staat. Hij vertelt hierin hoe hij tot het verhaal gekomen is en wat de sociale en historische achtergrond van de Caatinga is. Zonder deze toelichting is het verhaal moeilijk te volgen. De omstandigheden lijken te complex om in een stripalbum tot hun recht te komen.
Maar uiteindelijk is dit slechts een kleine onvolkomenheid. Want ook bij herlezing blijft Caatinga een schitterende strip die slaagt in het overbrengen van een dreigende sfeer en bewondering oproept voor Hermanns technisch kunnen.