Recensies

De weergaloze serie Samber van Bernard Hislaire dreigt te gaan sterven in gekunstelde schoonheid. Dat gevaar blijkt duidelijk na de verschijning van dit vierde deel.
De tekeningen zijn oogstrelend mooi, maar hebben na vier albums nog nauwelijks een toegevoegde waarde; één van de opvallendste grafische kenmerken van de serie, de bruin/rood/grijze kleuren in de tekeningen, begint langzamerhand aan zeggingskracht in te boeten. Het stijlmiddel blijkt te oppervlakkig om albums lang te boeien. Dit in tegenstelling tot de met zorg gedoseerde grote tekstloze platen met dramatische hoogtepunten en sfeertekeningen die hun impact wel blijven behouden. Het probleem is alleen dat ze een verhaal vertellen dat inmiddels zo veel symboliek en pathetisch sentiment bevat, dat je als lezer soms de neiging krijgt om afstand te nemen van de belangrijkste karakters.
Hoofdpersoon Bernard Samber blijkt na vier albums een sukkelaar die zo erg ten prooi is gevallen aan zijn liefde en hartstocht dat al zijn handelen daaruit verklaard wordt. Het kleine beetje karakter dat hij nog over heeft wordt gesmoord door de andere karakters die veel sterker zijn dan hij. Zo is Samber tot een speelbal van de gebeurtenissen geworden. Als hij dan af en toe in een of ander emotionele toestand daadwerkelijk iets vanuit zichzelf onderneemt, zijn dit zulke tragische handelingen dat hij daardoor niets anders blijkt dan een blunderende sukkel.
Julia - het door Samber aanbeden karakter - is veel boeiender. Alhoewel ook haar leven grotendeels wordt bepaald door de gebeurtenissen om haar heen, durft zij soms wel het initiatief te nemen om alles te veranderen. Op zulke momenten schieten haar rode ogen vuur en weet zij plaatje na plaatje de aandacht vast te houden. Maar haar rol als symbool van de revolutie maakt haar ook erg abstract. Ze wordt van karakter gedegradeerd tot boegbeeld. Het resultaat is dat ook de tweede hoofdpersoon van Samber inmiddels nog weinig gelegenheid biedt tot inleving.
Daar komt nog bij dat er zo veel dramatische handelingen in Samber plaatsvinden, dat er een soort grens wordt bereikt. Moord. Revolutie. Verkrachting. Dreiging. Liefde. Het houdt maar niet op. Normaal gesproken hoeft dat niet ernstig te zijn, maar met onmenselijke hoofdpersonen als Samber en Julia wordt het allemaal te vet. En dat dreigt nu met de hele reeks te gaan gebeuren: Te veel emotie. Te veel symboliek. Te veel tragiek. Te veel doordachte dramatiek. Te veel van het goede; een dood in gekunstelde schoonheid. Te mooi.