Recensies

Na een nieuwe Asterix, Blake en Mortimer, Guust en Alex vond Glénat dat het tijd werd voor de wedergeboorte van een ander personage. Kijk, kijk, wie hebben we daar? Farao, geheim agent voor al uw discrete zaken. Long time no see.
Het eerste deel van deze serie van de tekenaar Daniel Hulet en scenarist André-Paul Duchâteau - De helse drank - verscheen in 1981 bij uitgeverij Novedi. Tot 1986 verschenen 5 andere delen. Deze strip vol actie, geheimzinnige gebeurtenissen en politieke beslissingen deed het redelijk in de jaren tachtig.
Het verhaal van 1996 - De vuren van de zee - begint met een vliegreis van de hoofdpersoon. Zijn droom in het vliegtuig eindigt onheilspellend en bij het verlaten van het vervoermiddel komt Farao in contact met een jonge vrouw die een boodschap doorgeeft.
In de tekst verwerkte de scenarist wat items uit het verleden. Hij noemt en passant de tak van dienst, Cobra, waarvoor Farao werkte en laat de omstandigheden zien waaronder deze zijn dochter Quiyng adopteerde. Is dit speciaal voor de nieuwe lezers die de vorige avonturen van de goede man niet kennen, of is het juist bedoeld voor de oudere lezers om hun geheugen op te frissen? Hoe het ook zij, inmiddels zit Farao in de kunsthandel. Een uitermate geschikte business voor voormalige spionnen. Men reist nog iets, men vliegt wat heen en weer en in no time zit een mens weer tot over z'n oren in het avontuur. Farao kan er over meepraten nadat z'n Chinese dochter wordt ontvoerd door de handlangers van Cobra of Poseidon? De spionnen en geheime organisaties worden enthousiast weer uit de kast getrokken. De lieftallige Crystal komt al snel (weer) in beeld. Iets ouder, maar nog even roodharig en gewiekst. Vooral wanneer blijkt dat ze iets te maken heeft met de ontvoerders. Hoe het dan allemaal verder gaat? Dat mogen we in het vervolg lezen, deel 8: De verzwolgen reus.
Hulet heeft zijn sporen inmiddels verdiend met de prachtige serie De paden van de roem, die qua sfeer en beeld een mooi geheel vormt. Dat Hulet kwaliteiten heeft als tekenaar is duidelijk. Daarom verdient hij een nieuwe uitdaging met een vers scenario en geen vervolg op een vergeten niet meer in de handel zijnde serie. Duchâteau is de meester van de vervolgverhalen. Zijn scenario's dwingen de lezer tot het kopen van de complete serie. Niet vanwege de kwaliteit maar omdat de verhalen anders onbegrijpelijk zijn.
Waarom Glénat het nodig vond om na tien jaar een vervolg te breien op de Farao-verhalen zal wel altijd verscholen blijven in het brein van de beleidsbroeders van de uitgeverij. De verse stripkopers kennen de serie niet en worden geconfronteerd met verwijzingen waar ze niets mee kunnen. De oudere striplezers zijn inmiddels wel toe aan iets nieuws want zo spectaculair was de serie nu ook weer niet. We hebben het wel een beetje gehad met al die oude stripkoeien die uit het moeras getrokken worden, een restyling ondergaan, in een publiciteitssausje gedompeld worden en bij lezing niet datgene bereiken waar we op hoopten.