Recensies

Uitgeverij Talent houdt zich hoofdzakelijk bezig met het publiceren van het werk van jong Belgisch talent, waarbij de Franstalige markt prioriteit heeft. Die is nu eenmaal een stuk groter dan de Nederlandstalige. Ronnie Matton, (ex-uitgeverij Blitz) is de drijvende kracht achter het groepje Belgische jonge honden. Hij schrijft zowat al hun scenario's en wil hun werk nogal eens, en dat zou hem ontzegd moeten worden, inkleuren.
Dit keer echter heeft de uitgeverij voor de gevestigde orde gekozen. Het boek Prairiehonden werd getekend door Philippe Berthet en geschreven door Philippe Foerster. Ogenschijnlijk gaat het over een outlaw die een met goud beladen lijk door de prairie sleurt, terwijl een bende premiejagers hem op de hielen zit. Maar aan het eind van het liedje blijkt het de leider van de premiejagers om het jongetje te doen dat de outlaw in zijn kielzog volgt. De ontknoping geeft op de valreep nog wat jeu aan het verhaal.
Want tot dan toe wordt de lezer onthaald op western-clichés als gevaarlijke stromen, aanrandingen, ratelslangen, omvallende bomen en valse Indianen, die als spanningverhogers over het lusteloze verhaal worden uitgezaaid. Het effect is hetzelfde als wanneer men een kale vlakte met kunstbloemen probeert op te fleuren. De chef van de premiejagers is trouwens een godsdienstwaanzinnige, nog zo'n cliché. En dat Calamity Jane dit verhaal via brieven aan haar dochter vertelt, is ook een, manier om zonder een echte aanleiding je strip interessanter te maken.
Ook in de cameraregie wordt gedaan aan bladvulling. Veel in- en uitzoomen op personages die maar wat staan te neuzelen, overbodige shots, een uitgerekte découpage. Berthet is een kundig tekenaar, maar verliest zich wel vaker in overbodige fratsen.
Helaas, doordat de eerste 46 pagina's van Prairiehonden zich moeizaam voortslepen alvorens men tot de alleszins acceptabele ontknoping komt, geldt in dit geval niet: eind goed, al goed.