Recensies

Van jongsafaan was Lucien de Gieter (Brussel 1932) al in de ban van de magie. Nauwelijks dertien jaar oud probeerde hij zijn eerste strip over vissen met magische krachten te slijten aan een uitgever. Nadat hij zich later enige jaren met industriële architectuur had beziggehouden (in 1958 verzorgde hij ondermeer de aankleding van de onderste Atomium-bol en enkele andere paviljoenen op de wereldtentoonstelling in Brussel) bemoeide hij zich pas in 1961 weer met de strip. Een scenariowedstrijd, uitgeschreven door het weekblad Robbedoes, deed hem besluiten de redactie enige projecten aan te bieden. Artistiek directeur Maurice Rosy adviseerde hem te gaan tekenen. Na onder andere een jaar lang De smurfen geïnkt te hebben, mocht De Gieter in 1966 zijn eerste eigen reeks opzetten: Toot en Kli-Wong. Datzelfde jaar startte hij ook de reeks die hem het succes zou brengen: Papyrus. Hoofdpersoon is de jonge visser Papyrus die leeft ten tijde van de farao's in Egypte. Getekend in een heldere semi-realistische stijl beleven hij en prinses Lief-er-Theti er diverse avonturen.
Het nieuwste Papyrus-verhaal - De moorddadige mummies - is alweer het negentiende deel uit de reeks. Evenals in de voorgaande achttien delen heeft De Gieter ook in dit avontuur magie en legenden verweven. Waren er in eerdere verhalen immense gevleugelde kevers, vierkoppige draken, de cobragod, de maangod en versteende monsters waartegen Papyrus ten strijde moest trekken, ditmaal zijn het mummies die hem dwarsbomen. Zijn opdracht luidt om de mummies van tien boogschutters van farao Sekenenre uit de mijnen van Ammamat te halen. Zijn magische zwaard wijst hem de weg naar de kelderverdieping van een oude tempel. Hier vindt Papyrus de zoekgeraakte Lief-er-Theti gekneveld terug in een lege sarcofaag. Weldra komen de echte vijanden tevoorschijn: mummies, die het op beide hoofdpersonen hebben voorzien. Maar hoe moeten zij worden bestreden? Zelfs Papyrus' magische zwaard staat machteloos. Slechts gouden pijlen kunnen hulp bieden.
Het nieuwste Papyrus-verhaal is bepaald geen hoogvlieger binnen het oeuvre van De Gieter. Het verbeeldt weer de confrontatie goed-kwaad, waarbij de auteur zichzelf voortdurend herhaalt. Typische kinderhorror-elementen duiken steeds op. De Gieter bewijst nog steeds uitstekend te kunnen tekenen, maar het is jammer dat het scenario aan de zwakke kant is.