Recensies

Na de zijsprongen van series als Blueberry en Lucky Luke kon een spin-off van het Nederlands/Engelse kassucces Storm niet uitblijven. Het is een slimme zet van uitgeverij Big Balloon, die besefte dat deze melkkoe nog beter rendeert als tekenaar Don Lawrence wat vaker de verhalen van Martin Lodewijk van beelden voorziet. Of desnoods een ander.
Maar wie kan Lawrence' werk benaderen? Big Balloon zocht stad en land af naar een geschikte vakbroeder. Ten einde raad heeft men er maar één verzonnen: John Kelly. Want in feite luistert deze man, van wie Big Balloon de mythe zover voert dat zelfs de pers moet geloven dat hij echt bestaat, naar de naam Dick Matena. Matena heeft het striptekenen in full-colour geoefend met zijn reeks Alias ego. Nu heeft hij zich dus aan Storm gewaagd in de nieuwe reeks Kronieken van de tussentijd.
Het is geen sinecure om in de voetsporen van Don Lawrence te treden. Lawrence is geen overdreven begenadigd tekenaar, maar hij maakte heel wat jaren geleden de keuze om zijn platen te schilderen in plaats van te tekenen. Dat oogt bijzonder knap en draagt zijn zwerfkei bij aan het succes van Storm.
Matena heeft het zich enerzijds makkelijk gemaakt om in een succesvol project te stappen. Anderzijds, en dat is bewonderenswaardig, neemt hij het risico overladen te worden met karrenvrachten vol kritiek van de Lawrence-fans die vinden dat Storm verminkt wordt. De gifpijlen laat hij weliswaar richten op Engeland, waar de fictieve tekenaar/illustrator Kelly woont, maar zij zullen hoe dan ook door zijn ziel snijden.
Zoals dat gaat met het werken in andermans stijl, is de eerste kroniek - Het Voyager-virus - nog niet consistent. Kelly/Matena treft Storm en Roodhaar de ene keer beter dan de andere. In het eerste plaatje van bladzijde 22 is zij nagenoeg de Roodhaar zoals we haar kennen en in het eerste plaatje op de bladzijde ernaast een etalagepop. Toegegeven, zelfs Lawrence zit er regelmatig naast. De situaties zijn hier en daar rommelig. Onderaan bladzijde 42 lijkt het alsof Storm en Roodhaar zich met uitgestreken gezicht in staat van ontbinding bevinden. Maar het zijn details. Het tekenwerk past uitstekend in de traditie van Storm en staat eenzelfde oplage als die van Lawrence niet in de weg.
Omdat Matena zich moest schikken naar een stijl en personages overnam, is het logisch dat hij bij zijn eersteling krampachtig te werk ging. Maar wat Lodewijk betreft was dat nergens voor nodig. Het drukke gedoe en de ingewikkelde heisa van Het Voyager-virus schreeuwen hinderlijk om de aandacht. Terwijl een sobere maar boeiende verhaallijn als die van De wentelwereld uit Kronieken van Pandarve zo vanzelfsprekend verloopt en plezierig leest dat de lezer als vanzelf één en al aandacht is. Aardig is dat Lodewijk de aardse geschiedenis naar de toekomst vertaalt.
Op de planeet Zialtab 11 heerst een totalitair regime van robots. Hun heerschappij grijpt terug op het communisme van Stalin. Storm en Roodhaar worden er met de haren bijgesleept als de eerste moet getuigen van de nadagen van het aardse kapitalisme. Dat had eigenlijk communisme moeten zijn, maar weten die robots veel? Deze vergissing komt de gestaalde kaders duur te staan.