Recensies

Voor de derde Batman-film Batman forever hebben zich wat transfers voorgedaan in vergelijking met de twee vorige films. Tim Burton is hier slechts producer, hij laat het regisseren over aan Joel Schumacher (Flatliners); Val Kilmer heeft de hoofdrol overgenomen van Michael Keaton; als tegenstanders zien we Tommy Lee Jones (Two-Face) en Jim Carrey (The Riddler, oftewel Edward Nygma, voelt-u-hem! E. Nygma is de ontslagen computerwerknemer van Bruce Wayne); Nicole Kidman is de psychiater die gereduceerd is tot De Mooie Vrouw en Chris O'Donnell speelt Robin, Batmans hulpje.
Het moet gezegd: Batman forever ziet er schitterend uit. In de decors en kostuums is de hand van Tim Burton duidelijk herkenbaar. De beelden zijn heerlijk donker. Voor de liefhebber zijn er voldoende homo-erotische elementen op te sporen. Helaas ben je daar na het eerste van de twee uur wel op uitgekeken. Wat overblijft is het bekende verhaaltje: (in dit geval rijke) grijze muis trekt regelmatig vleermuispakje aan om de strijd aan te binden met psychoten. Intussen draait hij wat om de mooie vrouw heen, hoewel Robin hem ook niet onberoerd laat.
Het basisverhaal laat genoeg gelegenheid voor drama. Alle kansen worden echter gemist. Met als 'tragisch dieptepunt de rol van Jim Carrey, die een doorgedraaide onderzoeker speelt. Hij vindt zichzelf te leuk en krijgt slaapverwekkend veel ruimte om dat te etaleren. Van de andere personages krijgen we ook alleen de buitenkant te zien. Het gegeven van de gespleten persoonlijkheden is doorzichtig. Rommelige actiescènes volgen elkaar op zonder indruk te maken. Wat er ook gebeurde: het boeide mij weinig tot niets.
Batman forever! Dan mogen ze eerst proberen hem op het celluloid weer tot leven te wekken.