Recensies

De laatste jaren is de belangstelling voor de Japanse manga sterk gegroeid. Overigens wordt de term vaak fout gebruikt: manga slaat op de strips, terwijl de tekenfilms anime genoemd worden. Het succes zou kunnen liggen in het feit dat in Japan strips en tekenfilms niet alleen gemaakt worden voor kinderen. Manga wordt dan ook vaak geïdentificeerd met extreem geweld en seks. Dat dit een te beperkt beeld is blijkt uit The castle of Cagliostro. Ook dit is een actiefilm met erotische ondertonen, maar het belangrijkste element is de lol.
Hoofdpersoon is The Wolf. Hij is gebaseerd op Arsène Lupin, de gentleman-dief. Deze kwam voor in een reeks Franse misdaadromans uit het begin van deze eeuw, die geschreven waren door Maurice Le Blanc. Arsène had de gewoonte een 'boodschappenlijstje' op de deur van de rijken te plakken. Zij hadden dan de keuze de gevraagde kostbaarheden te overhandigen of Arsène alles uit de villa te laten halen. Het spreekt vanzelf dat het voortdurend neerkwam op de laatste mogelijkheid.
In 1967 zette Monkey Punch, pseudoniem van de Japanner Katou Kazuhiko de verhalen om in een manga-serie. De stijl was sterk beïnvloed door het tijdschrift Mad. De verhalen kregen een sterke seksuele ondertoon.
Vanaf de jaren zeventig werden de verhalen voor de televisie en de bioscoop bewerkt. The castIe of Cagliostro is de tweede en meest bekende film. In de ontwikkeling van manga naar tv- en bioscoop-anime is Lupin duidelijk minder rauw geworden.
In de series komen telkens dezelfde personen voor: Lupin (Wolf in de Engelse versies), Jigen Daisuhe (een Humphrey Bogart-type), Ishigawa Goemon (een samurai), Mine Funiko (een opwindend mooie concurrente van Lupin, die menigmaal zijn hart op hol brengt) en Zenigata Kabu (de Interpol-inspecteur, die altijd achter Lupin aanzit en hem nooit te pakken krijgt).
In The castIe of Cagliostro komt Lupin met zijn metgezellen in een Monaco-achtig staatje terecht. Het blijkt een centrum van valsemunterij te zijn, wat de hebzucht van Lupin aanwakkert. Bovendien wil de graaf van het staatje de mooie Clarice dwingen tot een huwelijk. Lupin kan dit niet toestaan, daarvoor brengt zij zijn hormonen te veel in de war. Uiteindelijk zit iedereen achter iedereen aan en komt alles weer goed.
Alle anime-effecten zijn aanwezig: de vrouwen hebben reuzenogen, voor de stunts is een behoorlijke 'dispension of disbelief noodzakelijk. De animatie is niet altijd even perfect uitgevoerd. En toch blijft het leuk om de band van anderhalf uur op te zetten. De film zit vol met scènes die blijven boeien: de achtervolgingsscène met een Fiat 500 en een eend, het gevecht in het uurwerk van de torenklok. Ook de vanzelfsprekendheid waarmee Japanse en Europese elementen vermengd worden is verbazingwekkend.
Hoewel de film de technische perfectie van veel moderne tekenfilms mist is het toch een genoegen om er naar te kijken. En dat heeft alles te maken met de lol waarmee hij gemaakt lijkt te zijn.