Recensies

Het kon niet uitblijven. Na bloedstollende seriemoordenaarthrillers op het grote scherm, wil de negende kunst niet onderdoen. Xoco heet de stripvariant. Hij speelt zich af in het New York van het begin van de jaren dertig. De stad wordt opgeschrikt door een plotselinge golf van brutale moorden. Zoals dat hoort in het genre, laat de moordenaar telkens zijn lugubere handtekening achter: hij snijdt zijn slachtoffers het hart uit met een dolk van obsidiaan, een soort zwart vulkanisch glas.
Niet alleen het genre en de locatie doen sterk aan de verwante filmkunst denken. Ledroit (tekenaar van de eerste vijf Kronieken van de zwarte maan) doet zijn uiterste best om dit verhaal zo filmisch mogelijk in beeld te brengen. Zijn illustratiestijl is hyperrealistisch: je krijgt soms zelfs de (onterechte) indruk dat dit boek is samengesteld door het bijwerken van foto's. Een nieuwe toekomst voor de cine-roman? Ook de flitsende decoupage en de duizelingwekkende camerastandpunten refereren aan films van de jaren negentig. De strip krijgt daardoor een voor Europese strips ongewone vaart, die thuishoort in het tijdperk van videoclip-montage. De decoupage is ongetwijfeld één van de grote artistieke verdiensten van dit boek. Ze is zo flitsend en experimenteel dat niet veel films ermee kunnen wedijveren.
Beperkt het verhaal zich dan tot een herkauwen van filmische successen? Zeker niet. Al kun je scenarist Mosdi nu ook weer niet van een grandioze innovatieve injectie in het genre beschuldigen. Het enige verhaalelement dat we nog geen elvendertig keer hebben gezien, is de inbreng van de indiaanse cultuur, die blijkbaar onvermijdelijk paranormale verschijnselen meebrengt.
Maar dat onverklaarbare element was te verwachten: dit boek is ondergebracht in de 'Collectie Metro', waarin ongewone verhaalmotieven zeer alledaags zijn. Hoe virtuoos in beeld gebracht Xoco ook is, dat paranormale tintje is er net iets te veel aan. Het donkere Newyorkse stadsbeeld biedt al mogelijkheden genoeg.