Recensies

Pierre Makyo voelt zich eigenlijk meer scenarist dan tekenaar, maar vanwege de persoonlijke band met het verhaal vond hij dat hij voor Een hart voor IJsland zelf de tekeningen moest maken. Die persoonlijke band bestaat uit de herinneringen die Makyo koestert aan zijn oma en haar verhalen over de IJslandvaarders van Duinkerke. Een hart voor IJsland is dan ook meer dan een historische verhaal over het harde bestaan van de kabeljauwvissers; het ademt ook de nostalgie van jeugdherinneringen, door Makyo gekoesterd en met liefde en toewijding in een strip omgezet.
Een hart voor IJsland begint in februari 1890 wanneer een plaatselijke vloot het ruime sop kiest. Vissersvrouwen blijven met hun kinderen op de kade achter. Eén van die kinderen is de dertienjarige Mozes die ervan droomt om het volgende jaar met zijn vader mee te mogen naar IJsland. Ondertussen begrijpt Mozes ook steeds beter dat het vissersleven hard en gevaarlijk is. Wanneer de rijke reder Worris hem de mogelijkheid biedt om op een internaat in Lille te leren lezen, schrijven en rekenen moet Mozes een keuze maken. Normaal gesproken zou een visserszoon in 1890 in vaders voetsporen treden, maar Mozes wéét niet wie zijn werkelijke vader is. Is het Ernest, de visser die hem heeft opgevoed, Worris de reder, die hem ziet als zijn erfgenaam of de dichter Serafijn die een in zichzelf gekeerd bestaan leidt als Mozes' engelbewaarder?
Beetje bij beetje komt Mozes achter hun geschiedenis en zijn eigen oorsprong en ontdekt hij dat de harde eenvoud van geloof, bijgeloof en burgerfatsoen die het vissersleven in Duinkerke reguleert, ook een duistere keerzijde heeft.
Makyo heeft er goed aan gedaan zelf de tekenpen te hanteren en er misschien nog wel beter aan gedaan om Jacky Robert de inkleuring te laten verzorgen. Verhaal en tekeningen vormen een hechte eenheid en Een hart voor IJsland is daardoor, maar vooral door de grote liefde waarmee Makyo er aan heeft gewerkt, een hele goede historische strip.