Recensies

Ik herinner me nog de Japanse tekenfilmversie van Alleen op de wereld. Rémy, Vasalis, opvangmoeder Barbarin - alle figuren hadden zo 'n lichtende traan in veel te grote ogen. Ik was al te oud, dacht dat huilen iets van binnen was. Een stom vierkantje in Japaneske poppenkoppen vond ik het. Gaf mij maar Speedy Gonzalez. En ik had gelijk. Het waren geen tranen. Japanse tekenaars houden nu eenmaal van grote witte waterogen, zelfs als de androgyne held zich in een pantserpak met ingebouwde spieren door een inktzwarte wereld vol zinloos geweld mitrailleert. Manga heet dat - en er zijn ook tekenfilmpjes van.
De ark van Noach is een weermachine, bevroren in de tijd, maar een bedreiging voor alle levensvormen indien hij in verkeerde handen valt en wordt geactiveerd. Dat gevaarlijke relikwie lag millenialang verborgen in de berg Ararat. Het is recentelijk ontdekt. Wetenschappers verrichten onderzoek en de jonge scholier Striker beschermt de mensheid tegen gevaarlijke voorwerpen, die door oude beschavingen zijn achtergelaten. Dat is maar goed ook, want een geheim conglomeraat van multinationals probeert de Ark in bezit te krijgen. Een kind van twaalf met een nogal vernietigende uitstraling is het belangrijkste wapen van de boeven. Strikers bloed spettert lustig over de bladzijden. Het valt niet mee om een hightech-held te zijn en de wereld te redden buiten schooltijd. Hoe loopt dat af?
Het zit er allemaal in: Bijbel, boeven, een briljante professor, geweld, jonge jongetjes, geschiedenis, milieu - alles, behalve seks. Nergens een spoor van emotie. Geweld viert hoogtij, nutteloos en zwart. Op zijn Michel Vaillants roohhrrt en raast het maar door. Afgrijselijk en tegelijk boeiend. Hoe ziek moet je zijn, maar ik heb De gepantserde krijger wel in één ruk uitgelezen. Het scenario van Hiroshi Takashige is aardig, de tekeningen van Ryoji Minagawa niet mooi maar snel en actief. De strip is compleet. Er volgen nog meer delen in deze reeks. Ik ga ze wel lezen. Maar ik geloof niet dat ik een manga-fan ben.