Recensies

Een goed scenario schrijven is een kunst. Van een scenarist kan worden verwacht dat hij een verhaal vertelt met een kop en een staart, dat hij ervoor waakt de spanningsboog niet te laten verslappen en dat hij bovendien de karakters voldoende diepgang geeft. Wie een striproman schrijft van meer dan tachtig pagina's heeft ruimte zat, maar moet die ruimte zorgvuldig indelen. Uitkristallisering van de karakters oké, maar het moet niet ten koste gaan van de opgebouwde spanning en de verhaallijn. Een voorbeeld van goed schrijversvakmanschap is de striproman Mooi als de dood van het in Nederland nauwelijks bekende duo Beuriot en Richelle. Het tweetal heeft een spannend album afgeleverd dat het midden houdt tussen een road movie en een thriller.
Mooi als de dood speelt zich af in Spanje en is opgebouwd uit twee verhaallijnen. De ene rode draad begint in Sevilla, de andere in Barcelona. In Sevilla probeert een hard-boiled privé-detective een muzikant op te sporen die vergezeld wordt door een jonge vrouw. In Barcelona verdrinkt de gesjeesde student Hugo het overlijden van zijn vriendin, totdat hij een telefoontje krijgt van een boerin die met haar achterlijke zoon in een gehucht tussen Sevilla en Algeciras woont. Ze is verkeerd verbonden en zoekt ene Seguso, maar Hugo speelt het spel mee. De boerin verzorgt een jonge vrouw die volkomen in de war bij haar binnengelopen is met slechts Seguso's telefoonnummer op zak. Hugo's interesse is geprikkeld door deze vreemde speling van het lot en hij gaat onmiddellijk op pad. Ter plaatse blijkt het meisje echter de benen te hebben genomen. Na een reis die gepaard gaat met enkele turbulente verwikkelingen, ontmoet Hugo haar in Algeciras. Ze beleven een liefdesnacht op het strand, maar de volgende ochtend is ze verdwenen. Hugo zit nu met de privé-detective opgezadeld, die uiteraard naar haar op zoek blijkt te zijn. Op sublieme wijze worden de twee beschreven verhaallijnen door elkaar heen geweven en komen de twee hoofdrolspelers - Hugo en de detective - samen. Aan het slot scheiden beide wegen zich weer en zijn beide verhalen feilloos afgerond.
De lezer wordt vanaf het begin volledig in de maalstroom van dit verhaal meegezogen. Het verhaal verzwakt nergens en ook de personages - hoofdzakelijk vreemde of onbetrouwbare mensen - krijgen overtuigend vorm. Dit is ten dele te danken aan het eenvoudige doch doeltreffende tekenwerk. De lijnvoering is uiterst nonchalant en houdt het midden tussen die van Ferrandez en Davodeau. Niettemin wordt precies datgene in beeld gebracht wat wezenlijk is voor het verhaal. Op de wat klinische inkleuring na is het geheel uiterst fraai te noemen. Alleen jammer dat de cover een blow-up is van een plaatje uit de strip. De uitvergrote tekening laat zich op geen enkele wijze rijmen met het overtuigende tekenwerk en het verzorgde verhaal achter de kaft.