Recensies

Scenarist Denis Lapière maakte na het succesvolle Brieven uit de bar het scenario voor De laatste knusse zaal. Samen met Paul Gillon kreeg het project vorm voor de Vrije-Vluchtreeks van Dupuis. Gillon publiceerde in Métal Hurlant en is volgens een dossier in het album 'een meester in de realistische grafiek'. Dat belooft wat.
Volgens Lapière gaat het verhaal over 'een man' en de invloeden in zijn leven. Om dergelijke thema's boeiend uit te werken, moet je als scenarist van goede huize komen. Helaas lukt Lapière dat maar gedeeltelijk.
De laatste knusse zaal biedt een kijkje in het leven van Raoul Rosensztroch, die in 1892 in een filmzaal geboren werd en wiens leven sindsdien verbonden is met de opkomst van de film. Op 97-jarige leeftijd sterft hij onder raadselachtige omstandigheden in een parkeergarage. Thomas, vriend en minnaar van Raouls verpleegster, vindt een filmscenario in de vorm van een autobiografie. Al lezende probeert Thomas de ontwikkeling van een vriendelijke, succesvolle jongeman tot norse, oude brompot te reconstrueren. Het nagelaten scenario van Raoul leidt de lezer via anekdotes langs verschillende perioden uit zijn leven, dat een beeld geeft van de cultuur en de historie van de 20e eeuw. Het accent ligt echter niet op deze verschillende perioden, maar deze dienen louter en alleen maar om het inzicht in de hoofdpersoon te vergroten.
Lapière wilde duidelijk geen voorgekauwd verhaal maken, maar een soort ontwikkelingsroman waarvan de lezer de verschillende elementen zelf in elkaar moet passen. Het album leest weliswaar aardig weg, maar de hoogdravende beloften van Lapière worden nauwelijks waargemaakt: de anekdotes zijn erg onsamenhangend en het blijft lullig om te lezen dat een mislukte aanslag op Hitler eindigt in een flinke kotspartij, met als punchline dat de hoofdpersoon 'met zichzelf moet afrekenen'.
Het is tegelijkertijd van alles wat en eigenlijk ook niets: de ontwikkeling van de hoofdpersoon en het kijkje in zijn psyche zal de meeste lezers onverschillig laten. Dat geldt ook voor het tekenwerk van Gillon: ondanks zijn status als 'meester van de realistische grafiek'(?) zijn de tekeningen tamelijk saai en de inkleuringen (opzettelijk?) flets en sober. Dan lijken Philippe Francq, Frank Pé of Dodier uit dezelfde Dupuis-stal eerder aanspraak te maken op deze 'meestertitel'.
Hopelijk heeft het tweede en afsluitende deel wat meer pit. Lapière schreef een matig boeiend verhaal, en juist van hèm zijn we de laatste jaren (met Charly en het onterecht stopgezette Alice & Leopold), wel wat anders gewend.