Recensies

1996 is op de valreep een topjaar geworden voor de stripliefhebber. De dertigste en hopelijk laatste Asterix is verschenen, de voortreffelijke fakkelovername door Van Hamme en Benoit in de reeks Blake en Mortimer zag het levenslicht en ten slotte werden we onthaald op een 'nieuwe' Guust.
Deel vijftien in deze reeks - Van flaters tot kraters (titels zijn nooit de sterkste kant van de serie geweest) - bevat weliswaar veel oude grappen en nogal wat opvullers, maar in dit geval is alles beter dan niets. Het is voor het eerst dat de grappen in albumvorm verschijnen. Marsu Productions, toch een uitgeverij die haar bestaan te danken heeft aan een creatie van André Franquin, heeft het niet nodig geacht haar coryfee de eer te bewijzen die hem toekomt. Zo kon het gebeuren dat Van flaters tot kraters gegevens omtrent het jaar van oorsprong van de opgenomen strips en enige andere toelichting moet ontberen. Alsof het Guust zelf is die zo slordig met zijn eigen strips omspringt als met de contracten voor Demesmaeker.
Met zijn talent voor bizarre uitvindingen en zijn zeker zo grote talent om overal en altijd te kunnen slapen, drijft Guust als altijd zijn collega's op de Robbedoes-redactie tot wanhoop. Franquins humor is mild, origineel en getuigt van een grote vindingrijkheid. Zijn tekentalent is boven iedere twijfel verheven. Kijk maar naar die schetsmatige huizen op bladzijde 17 en Guusts zelfgebouwde kippenhok op pagina 40.
Maar waar blijft de jeugd? Waar blijven de nieuwe Goscinny's, Franquins en Jacobsen die een stripjaar tot een topjaar maken?