Recensies

In het historische drama Valk-Arm gebeuren onfrisse dingen. Kapitein Manchot, wiens arm wegens lepra is geamputeerd, en zijn valk zijn bezeten van maar één ding: het opjagen en uitroeien van een bende melaatse struikrovers die zich schuilhouden in het moeras waar deze reeks over gaat. Hij schuwt geen enkel middel om zijn doel te bereiken. Al moordend, martelend en snauwend baant hij zich een weg door de drek van middeleeuws Frankrijk. Helaas zal Manchot, de Valk-Arm van de titel, ten prooi vallen aan de klauwen van het moeras. Daarbij wordt hij een handje geholpen door de leiders van de melaatsen en de geest van een oude vrouw, die van plan was wraak te nemen op één van de leiders, maar ontdekte dat hij niet verantwoordelijk was voor haar dood. Voor de rest wordt er door de rest van de personen volop geürineerd, gecopuleerd, gepriemd in ogen, gehakt in hoofden en gestoken in andere lichaamsdelen. Ook wordt ons veelvuldig blikken gegund op de huid van de melaatsen.
De viezigheid van het verhaal wordt nog eens onderstreept door de ruige, onsmakelijke tekeningen en de grauwe, modderachtige inkleuring.
Deze recensie klinkt misschien een beetje negatief, maar dat is niet de bedoeling. De al eerder genoemde viezigheid wordt namelijk schitterend weergegeven. Vooral de paginaindeling en de overgangen tussen verschillende scènes dragen hieraan bij. En samen met de pseudo-middeleeuwse afbeeldingen die het verhaal openen en sluiten wordt door Blue Green (pseudoniem van Patrick Amblevert) en Corbeyran (pseudoniem van Eric Corberand) een gruwelijk geloofwaardig, of liever aannemelijk, beeld geschetst van het betreffende tijdperk. Hoewel je om het verhaal echt goed te begrijpen de voorgaande delen moet kennen, is het op zichzelf staand goed te lezen. En onder dat lezen kan je alleen maar toegeven dat dit deel van De klauwen van het moeras je naar de keel grijpt. Het is absorberend en spannend. Ondanks de wandaden van de helden van het verhaal, de leiders van de melaatsen, kun je wel degelijk sympathie en begrip voor ze opbrengen en voel je met hen mee. Er is echter één maar. Als Valk-Arm één van de weinige strips in zijn soort was, dan zou het een opmerkelijk boek zijn. Maar nu... Ondanks enkele exceptionele kwaliteiten wordt het boek over het algemeen toch overschaduwd door reeksen als De torens van Schemerwoude, waarin eenzelfde visie op de middeleeuwen wordt gegeven. En dat is toch wel jammer.