Recensies

Benoît Sokal geniet bekendheid met zijn reeks van Inspekteur Canardo wiens avonturen zijn opgebouwd uit een mengeling van fabels en detective-plots. Uit het psychologische album De man die niet meer schreef spreekt de ambitie om zijn grenzen binnen het medium te verleggen. Hoofdpersoon in de dramatische vertelling is Augustin Morel, een verbitterde oude man, vervreemd van zijn medemensen die uitsluitend communiceert met zijn kat en vergetelheid zoekt bij koning alcohol. Voor de oorlog bracht Morel als jongen de zomervakanties door in St. Geneviève, een dorpje in Picardië dat omringd is door bossen en beken. In 1944 besluit de inmiddels volwassen Parijzenaar de Arbeitseinsatz te ontlopen en vlucht hij naar de idylle van zijn jeugd. Zijn vriendinnetje Marianne blijkt een mooie vrouw geworden; zij worden hevig verliefd. Hun geluk kan echter niet voortbestaan want de geliefden veroorzaken onbedoeld de dood van een Wehrmacht-officier. Ze besluiten de ultieme consequentie van deze gebeurtenis te aanvaarden; om represailles tegen de dorpsbewoners te voorkomen zijn ze bereid zich aan te geven bij de bezetter. Het edelmoedig streven komt te laat. De Duitsers hebben de eerste slachtoffers al gemaakt. Om een bloedbad te voorkomen besluit de verzetsman Costa, het archetype van de rationalist uit de stad, de plaatselijke verzetsgroep van de boerse vrijbuiter Cordier aan te geven. In het gevecht tussen de Duitsers en de verzetsgroep sterft Marianne in de armen van Morel, de enige overlevende. Na de oorlog verwerkt deze de gebeurtenissen in een roman. De bewoners van St. Geneviève verteren hun zware verleden op eigen wijze door de versie waarin de plaatselijke helden in een toevallig vuurgevecht zijn omgekomen voor waar te houden. Niks geen verraad.
Tot aan dit punt kent het verhaal een geloofwaardige structuur die pijnlijk de mythe van het heroïsche Franse verzet ontzenuwt. De epiloog die Sokal er aan toevoegt is pathetisch, vergezocht en overbodig. Dit deel buiten beschouwing gelaten is de vertelling een evenwichtig geheel dat in een ingenieuze filmische verteltrant drie verhaallagen in elkaar doet schuiven. De tekeningen zijn minder overtuigend. Waar de Franse natuur naturalistisch wordt getekend vormen zijn personages een wat onevenwichtige mengvorm van realisme en karikaturisme. De vele close-ups en half-totalen geven de tekeningen een statisch aanzien terwijl de zwart/wit-tekeningen zo zwaar contrasterend worden uitgewerkt dat nuancering ontbreekt. Ondanks deze tekortkomingen biedt het album genoeg reden tot aanschaf.