Recensies

Zoals de titel al doet vermoeden, is de hoofdrol in deze albums nu eens niet weggelegd voor een held of heldin, maar voor een buurt. Dropsie Avenue, gemodelleerd naar de South-Bronx in New York City, waar Will Eisner als jongen vlakbij woonde. De buurt ontstaat uit een paar huisjes op de kruispunten van wegen, groeit uit tot een lower-class migrantenwijk, en eindigt als een moderne villawijk. Het bezielen van baksteen en asfalt is geen geringe klus, en Eisner ontkomt er ook niet aan de bewoners als spreekbuis te gebruiken. Hun liefde, bezorgdheid en onverschilligheid ten opzichte van Dropsie Avenue, brengen de buurt voor de lezer tot leven.
Hoewel er een hoop te glimlachen valt, stemt Eisners onderliggende boodschap somber. Deze kan worden samengevat als: onverdraagzaamheid is sterker dan goede bedoelingen. Dropsie Avenue wordt door mensen gebouwd en gaat aan mensen ten onder.
In 1870 steekt één van de eerste bewoners (een Hollander) uit jaloezie het land van zijn Engelse buurman in brand, en ook in de daarop volgende jaren leggen ontelbare bewoners op gewelddadige wijze het loodje, en gaat menig gebouw in vlammen op. Dankzij de inspanningen van een handjevol idealisten wordt Dropsie Avenue opnieuw opgebouwd, maar niet zonder een laatste kanttekening; de komst van buitenlandse vluchtelingen naar de wijk is voor een aantal bewoners afdoende reden om hun huis te koop te zetten. L'histoire se répéte; de neergang ligt wederom in het verschiet.
Omdat Dropsie Avenue honderdvierentwintig jaar in 170 platen samenvat, zijn de meeste figuren ook maar een paar scènes lang te volgen. Desondanks is hun karakterisering verre van oppervlakkig. Met een Carmiggelt-achtige precisie weet Eisner er mensen van vlees en bloed van te maken. Af en toe misschien iets te nadrukkelijk, maar een kniesoor die daar op let. Het tekenwerk is levendig en aantrekkelijk, en zal alleen de meest verstokte Spirit-fans door zijn losheid teleurstellen.