Recensies

Het leven van hoofdpersoon Alie Snoek wordt in deze strip verteld aan de hand van één-pagina-afleveringen die vorig jaar in het tijdschrift Mens en Gevoelens hebben gestaan. Maar deze episodes kennen nauwelijks een clou in de klassieke zin van het woord, dat wil zeggen het verhelderende laatste plaatje rechts onderaan de pagina. Pas toen ik besefte dat het hier om een leven ging, viel het kwartje. Het draait hier om een dagboek, waarbij iedere pagina verwijst naar een nieuwe belevenis. Jammer is alleen dat deze dagboekvorm nogal saai is uitgewerkt. Die saaiheid weten de makers lang vol te houden. Pas op het moment dat de huwelijksproblemen aanbreken, begint Alie Snoek: 'Mijn leven' te boeien.
Om uit te leggen waar deze strip over gaat vergt op het eerste gezicht weinig inspanning. Het is een levensbeschrijving van de rijke, lesbische, verweduwde, onderneemster van middelbare leeftijd Alie Snoek en haar veel jongere vriendin Jannie. Alie's man is overleden en zij heeft zijn fabriek geërfd en gemaakt tot een succesvolle onderneming. Zij gaat elke dag naar haar werk, doet wat ze doen moet en haar vrouwtje zorgt voor het thuisfront. Ziedaar de ironie van het gelukkige huwelijk met duidelijk omschreven rolverdeling. Niet alleen is deze middelbare dame rijk, zij is ook nog erg burgerlijk en arrogant in haar opvattingen over bijvoorbeeld haar schoonzus, de 'lesbische lellebel'. Nee, zoals Alie haar leven leeft, zo hoort het ook: op stand.
Tot zover niets nieuws, totdat het lachen wordt wanneer Hare Majesteit de koningin ten tonele wordt gevoerd, iets waarover de RVD niet al te opgetogen was. Alie en Bea raken bevriend en Jannie wordt stikjaloers. Vanaf dan wordt de strip nogal absurd en hilarisch met als hoogtepunt de aflevering 'Dat mens', waarin Jannie ten einde raad een aanslag pleegt op de koningin.
Hoewel de tekst van de hand van Sjuul Deckwitz bij tijd en wijle behoorlijk slaapverwekkend is, zijn de tekeningen van Peti Buchel hilarisch genoeg. Deze vertellen vaak een iets ander verhaal dan de tekst en het is dan ook aan te bevelen de tekst maar over te slaan en puur naar het tekenwerk te kijken. Een uitzondering in dit boek vormt de pagina, getiteld 'Eenzaam', waarbij tekst en tekeningen bijzonder goed op elkaar aansluiten en elkaar versterken. Maar het zijn toch vooral de tekeningen die 't 'em doen in Alie Snoek.