Recensies

Voor absurditeiten kun je bij François Boucq altijd terecht. Op tekst van Jérôme Moucherot krijgt hij ook met De tanden van de haai de lachers op zijn hand. Het is een sterke parodie op het kleinburgerlijke gezinsleven. Ook is het een ridiculisering van het genre van de avonturenstrip. Bovendien neemt het wijsgeren en beoefenaars van andere wetenschappen doeltreffend op de korrel. Waarmee dit album zelf weer filosofisch wordt.
Alle clichés van het ideale gezinnetje worden door de absurde ambiance van De tanden van de haai uitvergroot en daarmee volkomen belachelijk gemaakt. Want de volmaakte huisvader Fré van der Mugge lijkt, afgezien van zijn uit tijgervellen vervaardigde nette pak, een normaal mens, maar in feite is hij een Bengaalse tijger. In de muren van zijn appartement zwemt een haai die onder het avondeten zijn jongste zoon brutaalweg rooft. Pa-lief rest niets anders dan het dier te achtervolgen in een wat langgerekt avontuur dat zich afspeelt in de vijfde dimensie van de spouwmuur.
Niemand minder dan Leonardo da Vinci doet hem, via de zwakke plek die zich nu eenmaal in iedere muur bevindt, in de peilloos diepe oceaan van de tien centimeter dikke muur belanden. Hier beleeft hij verwarrende momenten met visscholen die tevens vakantiegangers in de file blijken te zijn en heremietkreeften die een bidet als schelp hebben uitgezocht. De eerste van deze kreeften die zijn pad kruist, vertrouwt hem toe: 'Ik mediteer de godganse dag over de ijdelheid der dingen, ofwel in mijn schulpje, ofwel voor mijn raam.' Wat Van der Mugge de volgende reactie ontlokt: 'Eindelijk een normaal mens.' Het zegt veel over de idiotie van De tanden van de haai.
Natuurlijk onthaalt Boucq ons weer op zijn karakteristieke personages, die zo doodgewoon zijn dat ze binnen de logica van het verhaal te gek voor woorden worden. De tekenaar haalt een aardige grafische truc uit als er overgeschakeld wordt van het gezin aan tafel naar de haai in de muur annex oceaan. In verband met de veranderde zwaartekracht wordt het interieur een kwartslag gekanteld, waarop de lezer de roofvis in zijn dimensie ontwaart.
Als een speedboat laat hij een schuimend spoor van golven achter in het vaalblauwe behang van de living. Het is onderhoudend, grappig en prikkelend om deze opeenvolging van onzin te lezen. Onzin die men wel serieus moet nemen, want anders is er niks aan.