Recensies

In een tijd waarin de avondvullende tekenfilm haast synoniem is met Disney is iedere afwisseling toe te juichen. Daarom is A troll in Central Park van Don Bluth een prijzenswaardige film.
Het eerste kwartier doet veel beloven. Met vaart en humor wordt Stanley, een goedaardige, bloemenminnende trol, gezet tegenover Gnorga, de demonische koningin van het trollenrijk. Het ochtendtoilet van Gnorga is van een lekker vileine smerigheid (It's simply yummy to be so crummy). Als ontdekt wordt dat Stanley stiekem bloemen kweekt wordt hij verbannen naar Central Park in New York. Daar wordt hij ontdekt door een zusje (nog in luier) en haar broertje.
Hier begint het sentiment en de prekerigheid toe te slaan. Het wordt moeilijk om de vingers van de fast-forwardknop af te houden. De makers van de film worden schijnbaar zeer vertederd door peutergekir, waarschijnlijk zijn ze net zelf vader geworden. Stanley blijkt een onverteerbare halfzachte aard te hebben. De kleuren worden zoeter en zoeter. De optredens van Gnorga zijn te spaarzaam om de spanning vast te houden.
Een definitieve confrontatie tussen Stanley en Gnorga kan niet uitblijven. De ijzingwekkende sfeer doet wat hoop opleven. De ontknoping komt echter te veel uit de lucht vallen en wordt gevolgd door een mierzoete epiloog.
A troll in Central Park kent een aantal aardige momenten en hier en daar wordt op een doeltreffende manier een sfeer getekend. Maar in zijn geheel is de film te onevenwichtig om genietbaar te zijn. Als bij dit soort films in de strijd tussen goed en kwaad je sympathie wordt verworven door het kwaad, dan is er ergens iets misgegaan. Op deze manier blijft Disney nog jaren heer en meester.