Recensies

Een orkaanachtig iets raast door het Tasmaanse landschap. Bergen splijten, rivieren worden doorkliefd. Een vogel? Nee. Een vliegtuig? Nee. Superman? Nee. Het is Taz, de Tasmaanse duivel. Hij lijkt wild en opstandig. Zijn lichaam bestaat voor het grootste deel uit een enorm grote bek met vlijmscherpe tanden. Hij brengt enkel woeste geluiden uit als 'Grèbbleukwareblèhprt' en 'Brobelleweu'. Het enige waaraan hij denkt is eten.
Taz is de zoon van een oerburgerlijk echtpaar Tasmaanse duivels. Hij heeft een klein broertje en een intens gemene zus. Het gezin woont in een grot die van alle moderne gemakken is voorzien: Een koelkast, een massagestoel en noem maar op. En deze thuissituatie is niet het enige dat in strijd is met het primitieve voorkomen van Taz: achter alle wilde geluiden gaat een gevoelig wezen schuil. Hij is gek op zijn schildpad-achtige hond en kan in opperste gelukzaligheid verkeren als hij in zijn favoriete stripboekje leest.
Op zich zijn dat leuke tegenstrijdigheden. Zeker als ze - zoals in dit geval - in beeld worden gebracht met humor, een gezonde dosis tekenfilm-sadisme en een flitsende regie. Toch is er iets mis met Taz: hij wordt nooit echt kwaad of destructief. Hij is te lief. Zijn motieven zijn te eerbaar en als hij aan vreselijke kwellingen wordt onderworpen is hij te zielig. Als volwassen kijker prik je daarom al veel te snel door het woeste uiterlijk van Taz heen en begin je hem een slijmbal, een zielepoot en een watje te vinden. Aldus hebben de makers Taz' boeiende paradoxen om zeep geholpen. Het enige wat zij hebben overgehouden zijn een aantal leuke grapjes in een voorspelbare tekenfilm die niet boven het gemiddelde uitkomt. Jammer.