Recensies

Baxter is de debuutserie van scenarist Eric D'Hondt en tekenaar Raf Ravijts. Deze stripmakers hebben toegepaste grafiek gestudeerd aan het Sint-Lucaspaviljoen in Antwerpen en zijn nadien gaan samenwerken als grafisch vormgevers. Waren ze dat maar blijven doen, want op een strip als Baxter zit geen enkele stripliefhebber te wachten.
Het grootste manco aan Baxter blijkt al tijdens de eerste snelle doorbladering. De tekeningen zijn hopeloos slecht. De figuren die erin voorkomen bewegen houterig, zitten misvormd in elkaar en zijn weinig expressief. Deze tekortkomingen zijn zo ernstig en storend dat het onmogelijk is lekker snel door het verhaal te lezen. Dat is jammer, want dat verhaal kun je maar het beste zo snel mogelijk uit hebben. Het zit namelijk zo vol clichés en flauwigheden dat het er verdacht veel op lijkt dat D'hondt lukraak een aantal veel voorkomende situaties en verhaallijntjes uit andere strips en films heeft gekozen en die heeft samengesmolten tot één verhaal dat volgens hem wel aan moest slaan bij een groot publiek. En het verhaal is los van alle clichés die er in voorkomen, ook nog eens een keer slaapverwekkend door zijn stuitende eenvoud.
Het gaat als volgt: Baxter, een Amerikaanse piloot in W.O. II (gaap), zijn vriendin (die verdacht veel op Sam van Marc Legendre en Jan Bosschaert lijkt) en een vage copiloot crashen op een onbewoond eiland in de Stille Zuidzee (goh, hoe origineel) alwaar een geheime basis blijkt te zijn van Japanners (jawel!) die daar in het geniep aan een zeer destructief wapen werken (bah!). Onze held verijdelt (tegen alle verwachting in) alle Japanse plannen en wordt van zijn eiland opgepikt.
Met een dergelijk plot en met zulke tekeningen is er over Baxter maar één conclusie mogelijk: een oersaaie rampenstrip die in alle opzichten een smerige aanval is op de goede smaak. Ullak!