Recensies

De drie delen Puk en Poppedijn zien er schitterend uit: het bedrukte papier is dik, de kaft is in (kunst?)leder gevat en ieder boek bevat zelfs een heus leeslint. Een dergelijke uitgave belooft een klassiek stukje leeswerk van sprookjesachtige schoonheid dat stukje bij beetje moet worden gelezen, gelijk je van een goede wijn geen grote slokken neemt, maar enkel nipt. In dit geval is dat geen loze belofte.
De inhoud is zonder meer een klassiek stukje leeswerk. De strip verscheen van 1964 tot 1974 in het tijdschrift De Spiegel (en vervolgens nog enkele jaren in De Prinses). Elke week een bladzijde tot er een keurig afgerond verhaal van tegen de twintig liefdevol gemaakte pagina's was ontstaan. Stuk voor stuk met prachtig tekenwerk, een levendige pagina-indeling en een fraaie inkleuring. Het denkwerk achter ieder scenario is van een betoverende eenvoud en directheid, en de karakters zijn goed uitgewerkt en zeer sterk neergezet. Dat zijn kwaliteiten die de huidige stripverhalen doorgaans ontberen en alleen daarom al is het niet meer dan terecht dat de verhalen in deze vorm zijn uitgegeven: ze laten in velerlei opzichten zien hoe een goed stripverhaal in elkaar zit. De enige zwakheid aan de verhalen is dat ze tegenwoordig een ietwat gedateerde indruk maken. Dit enerzijds door de soms overbodige en omslachtige teksten en anderzijds door de al eerder gesignaleerde eenvoud die doorgaans heel charmant is, maar soms storend en naïef kan zijn.
Het leeslint impliceert dat het boek dient te worden weggelegd en na verloop van tijd weer moet worden opgepakt: dat niet alle verhalen achter elkaar in één ruk kunnen worden gelezen. En ook dat is niet meer dan terecht. Want deel 1 bevat bij voorbeeld negen verhalen met daarin meer betoverende zoetigheid dan een mens op een dag kan verdragen. Een overdosis Puk en Poppedijn is dus snel bereikt. De uitvoering van de boeken sluit dus in alle opzichten aan op de goede - en minder goede - kanten van de inhoud. Een must voor iedere stripbibliofiel!