Recensies

Dikke stripboeken kunnen een weldaad zijn. Ze vormen een gelegenheid om eindeloos lang onder te duiken in een fantastische wereld en op te gaan in een spannend verhaal. Dikke stripboeken kunnen echter ook een aanval op het uithoudingsvermogen van de lezer zijn. Een beproeving. Dit omdat het einde van het verhaal veel verder weg ligt dan dat je als lezer zou wensen. Tot die laatste categorie behoort Het geloof heiligt de middelen.
Aan de tekeningen van Alain Bignon ligt het niet. Hij weet met zijn eenvoudige, maar drukke, tekenstijl prachtige karakteristieke koppen op het papier neer te zetten, fraaie gezichtspunten te kiezen en elk plaatje sfeer mee te geven. Het ligt ook niet aan de manier waarop scenarist Jean-Claude Forest zijn karakters neerzet of zijn dialogen heeft geschreven. Dat is allemaal prima verzorgd.
Nee, het probleem ligt in het verhaal. Het begint mooi met een intrigerend mysterie, een boeiende hoofdpersoon en een prachtig decor in de vorm van een gesloten Bretons dorp. Daarnaast wordt er een prachtige en volkomen geloofwaardige wereld neergezet. Maar halverwege het boek gaat het fout. Het mysterie blijkt te worden veroorzaakt door zelfstandig opererende en zeer intelligente katten en de verhaallijnen worden zo doorelkaar gegooid dat de hersenspinsels van Forest wel heel erg moeilijk te volgen zijn. Het gevolg is dat het tweede deel van het album in schril contrast komt te staan met het eerste deel en de weg naar het einde een lange worsteling wordt. Forest had dit allemaal kunnen voorkomen door zijn verhaal simpeler te houden en het allemaal wat minder ver te zoeken. Zijn uitsloverij heeft Het geloof heiligt de middelen verpest. Zonde.