Recensies

Een oude man houdt het voor gezien in zijn bejaardentehuis en vertrekt met de noorderzon. Hij schiet een zenuwachtige knul te hulp die niet in staat is een tankstationhouder te betalen. Ongevraagd stapt hij vervolgens in de auto van de jongen en krijgt de lift die hij wil. Later voegt zich een jeugdige liftster bij de twee.
De centrale plot van De stroman is snel verteld. Waarom zou je ook een ingewikkeld uitgangspunt kiezen als een heldere basis voorhanden is? De talentvolle Fransman Etienne Davodeau bewees al met De vrienden van Saltiel dat hij een meester is van de beperking. Zijn verhalen draaien niet zozeer om het vertelde avontuur maar veeleer om de (vaak botsende) karakters van de hoofdfiguren. De mensen in Davodeau's strips zijn prominent aanwezig en de kennismaking met hen is een avontuur op zichzelf.
Neem nu de hoofdpersonen uit De stroman. Abel is een stoïcijnse grijsaard die onder vrijwel alle omstandigheden cool blijft en het gerezen probleem oplost. Hij overleefde de concentratiekampen, maar verloor er zijn kinderen en later, terug in Frankrijk, ook zijn vrouw. Als gedreven communist trok hij door de hele wereld, om uiteindelijk als vreemdeling in zijn vaderland terug te keren. Tot blijkt dat er nog familie van hem in leven moet zijn.
Vincent is een neuroot die zich in de nesten heeft gewerkt door zich eerst bij een misdaadorganisatie aan te sluiten en vervolgens die kliek de rug toe te keren. Uiteraard nam hij wat buit mee. Niet slim, want nu zitten zijn criminele vriendjes hem op de hielen. Op de koop toe ontvoeren ze Vincents vriendin.
De liftster Rose ontpopt zich als een reddende engel. Ze staat de twee mannen terzijde en maakt zichzelf op deze manier onmisbaar. En dat voor iemand die zelf vindt dat ze een nutteloos liftersbestaan leidt.
Davodeau heeft een volumineus verhaal (honderd pagina's!) op poten gezet dat verwant is met de Amerikaanse road movie. Drie tegengestelde mensen trekken rond in een krakkemikkige auto en lijken op de vlucht voor verleden, heden en toekomst. De doelen die ze voor ogen hebben (Vincent wil het land uit met zijn vriendin Anne, Abel hoopt op een hereniging met zijn overgebleven familie) lijken moeilijk te verwezenlijken en zijn ook misschien niet datgene wat de hoofdpersonen daadwerkelijk zoeken. In feite vat Davodeau het leven samen in een notedop. Vertwijfeling en angsten domineren het verhaal, net als de vriendschap die de drie hoofdfiguren langzaam maar zeker voor elkaar ontwikkelen. En net als in het leven zelf, sluit het album af met een open einde. Dit slot verdient gerust een speciale vermelding: weinig open eindes waren zo fascinerend als de laatste pagina's van De stroman. Zelfs nu nog breek ik mijn hoofd over de meest waarschijnlijke afloop. Het is een staaltje van meesterlijke vertelkunst.
De verteller Davodeau is zonder twijfel een groot filmliefhebber. Middels goedgekozen 'camerawisselingen' bouwt hij spanning op in scènes die op het eerste gezicht heel onschuldig lijken. Het is een lust voor het oog om te zien hoe de Fransman speelt met de pagina-indeling. Ook de functionaliteit van zijn tekenwerk dwingt bewondering af. Kleuren en tekeningen vertellen het verhaal op overtuigende wijze en vormen een ideaal storyboard. Verfilming van deze indrukwekkende beeldroman mag ook eigenlijk niet uitblijven. Als de Nederlandse regisseurs onmiddellijk contact opnemen met Etienne Davodeau, zijn ze heel misschien hun Franse collega's voor.