Recensies

Steven Spielberg als producent, Paul Dini als schrijver, bekende tekenfilmfiguren in een kinderuitvoering - dat belooft wat! Dat maakt nieuwsgierig! Daar ga je eens lekker voor zitten. Vol verwachting pak je de afstandsbediening van de videorecorder en drukt op 'start'. Na veertig minuten vraag je je af waarom je ooit videorecensent bent geworden.
Het Tiny Toon T.V.-station is één van de slapste en vervelendste tekenfilms die ik de laatste tijd heb gezien. 'Family entertainment' staat er op de inlay. Family entertainment! Ik kan me niet voorstellen dat volwassenen om ook maar één van de grappen kunnen lachen, en (alhoewel ik het niet heb uitgetest) kan ik me al evenmin voorstellen dat kinderen dit wel leuk vinden.
Het draait in deze tekenfilm allemaal om een parodie op de programma's waarmee met name de commerciële omroepen ons dagelijks amuseren cq. vervelen. Het begint allemaal met een vrolijk liedje, waarin de kijker wordt opgewarmd en voorbereid op wat er de komende dertig minuten gaat komen. Om te beginnen zien we twee snipverkouden (en vervelende) konijntjes voor de tv zitten die ons laten meegenieten van hun gezap. En daar gaan we dan. We krijgen een aflevering voorgeschoteld uit een 'spannende' tekenfilmreeks, die vol zit met flauwe grappen over flauwe grappen. En daarna kan het niet meer stuk: reclame, een Disney-natuurfilm, Lassie, de Beverly Hillbillies, een TV-quiz, een comedy, The Cosby Show, verkooptelevisie en tenslotte een koppelshow à la All you need worden gepersifleerd.
Zucht. De korte filmpjes zijn zonder uitzondering even flauw, zo niet flauwer dan de programma's die gepersifleerd worden. Voor zover er nog enige vaart zit in de tekeningen wordt deze volledig om zeep geholpen door de belazerde nasynchronisatie.
Mocht u - om wat voor reden dan ook - op zoek zijn naar een aardige martelmethode, bind dan uw slachtoffer vast en laat hem/haar een paar keer deze band zien. Dat werkt; ik kan het weten.