Recensies

Eén van de weinige strips die een succesvolle sprong naar film maakte is The Crow (in die zin dat de film een bescheiden kassucces was). De meest succesvolle stripfilm aller tijden is Batman gebleken en met dit fenomeen laat The Crow zich het beste vergelijken. Ondanks de grote verschillen tussen de twee, spelen ze zich beide af rond de misdaad waarbij een wrekende held een einde maakt aan het onrecht. Het vleermuis-symbool is vervangen door een kraai en de held heeft zich onherkenbaar gemaakt door grimage. Interessanter is het om op de verschillen in te gaan. Is bij Batman alles larger than life: groteske decors en extravagante schurken. bij The Crow ligt de nadruk op het duistere. Bijna de gehele film speelt zich in het donker af, in een stad waar het voortdurend regent. Geen flamboyante schurken, maar een rauwe, nietsontziende, sadistische drugsbende waarmee moet worden afgerekend. Daarmee maakt The Crow een levensechtere indruk. De film is echter allesbehalve realistisch te noemen. Het blijft een uitvergroting van de werkelijkheid.
Het scenario is uiterst dun en de film moet het dan ook vooral hebben van zijn visuele kracht. De montage is erg MTV-achtig en er wordt onrustig met de camera omgesprongen. Jammer genoeg is bij de fraaie vlieg-shots van de kraai boven de stad, zelfs op video te zien dat het een maquette betreft. De vormgeving van de stad is erg overtuigend en wordt prachtig grafisch in beeld gebracht. De snerpende rock & roll-muziek sluit naadloos aan bij de troosteloze sfeer.
Tegenover de sterke punten van de film staan een aantal kwalijke gebreken. Zoals eerder genoemd is het verhaal vrij zwak en bevat geen enkele diepgang. De hoofdrolspelers roepen geen sympathie op. In een denderend tempo ontrollen de gebeurtenissen zich aan de toeschouwer, zonder dat die enig moment geroerd wordt of zich identificeren kan. Het is een eendimensionale film, die ons een gruwelijke samenleving toont, waaraan op de valreep de boodschap dat ware liefde eeuwig blijft bestaan is toegevoegd. Tja.