Recensies

Toen ik als twaalfjarige mijn opwachting maakte in de brugklas van de middelbare school, las ik met verbijstering en enthousiasme de brutale strips uit de schoolkrant. Een ouderejaars scholier spuide zijn kritiek op het schoolbeleid middels priegelige tekeningen die onmiskenbare invloeden van Marcel Gotlib in zich droegen. De botte bijl werd niet geschuwd: hoofden werden met spijkers doorboord en ledematen zonder bedenkingen afgezaagd. De sadist in mij nam al deze hilarische agressie gretig tot zich.
Bij het lezen van Schnuurt, de tweede eigen-beheeruitgave van het Nederlandse talent Koen Hottentot, ervoer ik een heus déjà vu. Niet dat Hottentot de bewuste schoolkranttekenaar was - leeftijdstechnisch had het overigens gekund -, maar de vergelijking was niet te vermijden. Een depressief figuur wiens hoofd bespijkerd wordt (onder het motto: 'Recent onderzoek heeft uitgewezen dat uitgebluste wao'ers uitstekend geschikt zijn voor decoratieve doeleinden'), een beeldhouwer die zijn model een arm afzaagt om vervolgens de Venus van Milo te produceren, God die de wereld kauwt als kauwgom, haar onderzeikt en vervolgens een vorstelijke drol laat neerdalen... niets gaat Hottentot te ver om in zijn grappen te verwerken. De pagina-gags zijn daardoor prettig provocerend en kennen een onbekommerde tekenstijl - alles staat in dienst van het effectbejag. Het zijn deze eigenschappen die Schnuurt een zo kenmerkende middelbare-schooluitstraling geven.
Uitgevers zullen ongetwijfeld moeite hebben met Hottentots strips: de tekenstijl oogt amateuristisch en de grappen leveren zonder twijfel klachten op. Niet voor niets spreekt de auteur in de colofon 'geen dank' uit aan het adres van 'de heren uitgevers (Grmbl!)'. Bij gebrek aan een bereidwillige uitgever geeft Hottentot zijn werk zelf uit, waarbij hij de onomatopee 'Grmbl!' demonstratief als eigen uitgeversnaam gebruikt.
Schnuurt verdient de (uitgevers)kritiek overigens niet: de strip is bij vlagen origineel en uiterst komisch, terwijl het tekenwerk de grappen doorgaans subliem ondersteunt. Hottentot borduurt zowel grafisch als humoristisch gezien voort op de absurde Franse meesters uit Fluide Glacial, met name de reeds genoemde Gotlib. Leuk is hij zeer zeker, al is het niveau niet constant even hoog. Geef hem echter nog even tijd. In de tussentijd kun je je bescheuren om een lepralijder die er vanwege afvallige lichaamsdelen maar niet in slaagt zijn kopje thee leeg te drinken. Of om John Lennon die eens lekker uit zijn rol valt en zich (in een droom) stevig afreageert: 'Imagine all the people hating Japanese women'. Of om de niet na te vertellen titelgag. Graag schaar ik me achter de slogan waarmee de lezersservice van Zone 5300 Hottentots album promoot: 'Vergeet Lullo, Schnuurt is the word!'