Recensies

Illustrator Patrick Lemordan is een bekende in de wereld van de heroïc fantasy en de rollenspelen. Scenarist Philippe Caza dankt zijn faam in Nederland vooral aan de albums Zachtjes met de buren en Aan 't eind linksaf die zich kenmerken door een vreemde mengeling van cynisme en wereldverbeterende luchtfietserij. Het is dus allerminst verwonderlijk dat een gezamenlijk product van deze beide heren een venijnig fantasy-avontuur is, dat er zelfs binnen dit eigenaardige genre - waarin vreemde wezens, grillige landschappen en groots opgezette queestes bijna een cliché zijn geworden - in slaagt op te vallen door buitenissige fantasieën. Het knappe hieraan is dat de reeks in eerste instantie wèl lijkt te behoren tot het doorsnee fantasy-gekeutel, maar dan verrassend genoeg toch stapje voor stapje toewerkt naar een enorm complex van calamiteiten waar het boek Openbaringen maar bleekjes bij afsteekt. Zo weten de auteurs te verrassen met een kolossaal veld vol zwevende aambeelden, stuk voor stuk zo groot als een flinke Tibetaanse berg, en die worden bewoond door intrigerende vleermuisachtige wezens. Dat deze aambeelden na verloop van tijd door gigantische stenen reuzen aan gort worden geslagen, mag binnen deze reeks - waarin alleen maar groot wordt gedacht - als niet meer dan normaal worden gezien.
Tussen de groteske gebeurtenissen door, wordt er regelmatig uitgehaald naar verschijningen die in fantasy-land inmiddels gemeengoed zijn geworden. Waar sommige schrijvers zich bij voorbeeld uit kunnen putten met het verzinnen van ingewikkelde tijdsrekeningen, daar volstaat Caza met tijdsmeldingen als 'het uur van de bolle oester' of 'het uur van de schorre nachtegaal'. En de hoofdpersonen van Amiante lijken haast een parodie op fantasyfiguren, want de tovenaar, de sexy zwaardvechtster en de dommekracht in deze reeks zijn al in talloze verschijningsvormen opgedoken in even zo talloze boeken. Waarschijnlijk heeft Caza uit een soort joligheid opzettelijk voor een dergelijk drietal gekozen, maar soms maakt dit toch een wat gemakzuchtige indruk. Bij vlagen wordt het zelfs een beetje vervelend. Maar dat wordt gelukkig goedgemaakt door de al eerder gemelde fantastische verbeeldingskracht van de makers als het gaat om de andere ingrediënten van deze fantasy-reeks.
Voor de volgende albums is het de grote vraag of Caza en Lemordan de spectaculaire beelden en verhaallijnen weten uit te breiden en af te ronden. Want inmiddels hebben de verschillende ontwikkelingen zich zo hoog opgestapeld (titelheldin Amiante is zwanger van een ondefinieerbaar iets, de wereld dreigt te vergaan, de tovenaar is in handen van boze krachten en de heer van het kwaad staat op het punt de heerschappij over te nemen) dat je je als lezer af kunt vragen hoe dat in hemelsnaam allemaal tot een goed einde gebracht moet worden. En de liefhebbers van de bizarre visioenen van het tweetal zullen na de traktaties van deze drie albums niet snel tevreden zijn. Caza en Lemordan wacht dus nog een zware taak.