Recensies

Niet iedere vertaler weegt zijn woorden op een gouden schaaltje. De oorspronkelijke titel van Miguelanxo Prado's laatste boek luidt Quotidien délirant en het gaat ook over 'de zoemzwevende alledag'.
Prado's vlijmscherpe dialogen schrapen het dunne laagje vernis van gezinnetjes uit de Doorsneestraat, ambtenaren, handelaars en directeuren, heren en dames uit de Vijverallée. Uitgebeend worden ze, maar Prado's satire gaat dieper dan de kleren van de keizer. Hij schildert naakten precies op het moment, dat ze zich bewust worden van hun hulpeloosheid. Naakten, die in een loutere seconde beseffen, dat de situatie waarin ze zich bevinden weergaloos ontluisterend is. Angstige zedenschetsen zijn het, tijdloos modern, korte huiveringen bij de gedachte dat mensen langzaam leren van hun belevenissen, dat ervaringen niet versmelten maar uitgroeien tot een begrijpeloos levensbabel. Prado kijkt niet neer op het grauw dat buitelt, op zijn voeten landt en doorloopt. Hij spiegelt zijn meesterschap.
En dat doet hij vakkundig. De salto's van het grauw is een prachtig boek. Nagenoeg elke prent zou op groot formaat een jaloers sieraad voor in de salon zijn, zelfs compleet met de tekstkaders. Blader het boek eens met vliegenogen door. Ongetwijfeld zie je op elke pagina minstens vijf schitterend gedetailleerde platen met woorden, die ook los van het verhaal niets van hun dwang prijsgeven. Lof voor de vertaler, en voor Prado natuurlijk. Want hoe zeldzaam is het niet, dat een strip moeiteloos kan worden verkleind en uitvergroot zonder zeggingskracht en hallucinerende schoonheid te verliezen.
Dat vakmanschap van Prado heeft drie pijlers. Hij kan observeren en - wat meer is - hij herkent wat hij ziet. Daardoor is hij in staat om zijn realistische verhalen op te rekken, niet te moraliseren, maar ze op eigen kracht te laten zoemzweven. Verder kan Prado tekenen. Mensenlief wat kan die man tekenen! Gezichten hebben iets zacht-karikaturaals (Tardi met wasverzachter). maar geven met precisie weer welke opdracht door de hersenen naar de buitenkant is gestuurd. Houdingen spreken zwijgend voor zich. Bij Prado zijn minieme gestes en bewegingen waarachtige stills. Een video op pauze: beeldruis omdat het nog verder gaat. Breed-lachende mensen lijken zijn stiel niet, maar dan die grijns- en glimlach! Tenslotte heeft Prado een fantastisch gevoel voor kleuren en licht.
Slechts in één verhaal vloeien deze vaardigheden niet ineen tot een groots geheel.