Darkwing Duck is een Disney-parodie op The Shadow, een sinister figuur die zijn loopbaan als misdaadbestrijder begon op de radio omstreeks het einde van de jaren twintig, en ook een succesvolle comicheld werd. Darkwing Duck probeert net als The Shadow het geboefte angst aan te jagen met behulp van zijn kostuum, gekenmerkt door masker en breedgerande hoed en kreten als: 'Ik ben de dreiging die vliegt door de nacht' en 'Ik ben de verschrikking die opduikt in je nachtmerries.' Maar hij is het slachtoffer van zijn eigen klunzigheid en die van zijn hulpje, brokkenpiloot Turbo McKwek. Het komt er dan ook vaak op neer dat het aan zijn dochtertje Kwekkelien is de betreffende zaak op te lossen.
Darkwing Duck is verkrijgbaar op video. De band bevat twee afleveringen van de tv-serie. In het eerste verhaal, Het grillige stripverhaal!, is de held niet gelukkig met een strip die over hem zal verschijnen en hij besluit zelf een strip te schrijven. Diverse lieden krijgen echter per ongeluk het script in handen en passen het aan, omdat het hen niet bevalt. Het grillige stripverhaal! is een raamvertelling, met aan de ene kant van het raam de rondgang van het scenario, en aan de andere kant van het raam de strip zelf, compleet met haar krankzinnige wendingen die in beeld worden gebracht. Dit alles wordt dan ook nog in het 'overkoepelde raam' van de cartoon zelf verteld.
Het tweede verhaal, Stampij in het schilderij, gaat over een kunstdief die zich in schilderijen verschanst met behulp van een uitvinding, een chemisch goedje verkrijgbaar in spuitbussen. Darkwing en zijn vrienden duiken de dief vervolgens achterna en zo ontstaat een wilde achtervolging door een museum, van schilderij tot schilderij met als inzet de mond van Mona Lisa. De hoofdfiguren nemen kubistische, surrealistische en traditionele vormen aan in een razendsnel tempo en passeren ook nog even een expositie van kindertekeningen.
Darkwing Duck maakt ongebruikelijke dingen mee. Dit zorgt voor enthousiaste, bizarre verhalen, beleefd door een inspirerende hoofdrolspeler. Toch mist de video iets. Dit gevoel ontstaat waarschijnlijk doordat geluid en muziek teveel naar de achtergrond zijn verdrongen. Geluidseffecten zijn zeer dun gezaaid in Darkwing Duck, en doen The Shadow, die tenslotte begonnen was als figuur in een hoorspel, geen recht. Verder is de ondersteunende muziek te slapstick-achtig en te nietszeggend. Dat is erg jammer, want atmosferische, groteske en dramatische muziek was hier zeer op zijn plaats geweest. Ook de nasynchronisatie laat hier en daar te wensen over. Er zijn maar twee vrouwelijke stemmen beschikbaar, waarvan er een constant in hysterische toestand verkeert. Verder vraag ik mij af of de band het aanschaffen waard is, omdat er maar twee verhalen op staan die ook nog eens door de tv zijn uitgezonden. Desondanks is Het grillige stripverhaal! een leuke videoband; de twee aangeboden verhalen zijn de betere van de serie. Maar de uitvoering had beter gekund.