Recensies

Didier Convard is een bekende naam in het stripwereldje. Ooit was hij hoofdredacteur van het weekblad Kuifje. Daarnaast heeft hij al menig stripalbum getekend en geschreven. Opvallend daarbij is zijn voorliefde voor het sf/fantasy-genre. Zo is, naast enkele albums in de collectie 'Verhalen en legenden' ook de reeks Cranach van Morganloup van zijn hand. Bekender is natuurlijk de reeks Sneeuw die hij samen met Gine maakt. Zopas startte hij met Gine ook een andere reeks: Finkel. Een verhaal dat zich afspeelt op een waterwereld. Waar gemuteerde kinderen rondlopen die op genezing wachten. Een wereld waar gedachtenlezers en zieners en monniken een grote rol spelen.
Sitnalta dat een half jaartje later verschijnt speelt zich af in een woestijnwereld, waar ook gemuteerden/gevlekten rondlopen. Ook hier wenst men voor deze mensen een oplossing te vinden. Een wereld waar ook gedachtenlezers en monniken een belangrijke plaats innemen. Toch wel veel overeenkomsten in dit basisidee. Maar hoe zit het met het verhaal zelf?
Het ziet er niet goed uit voor de planeet. De dreiging van een nabije genocide is voelbaar. De Nefer, hoofd van de veiligheid, plant een staatsgreep om de nog jonge prinses Khaled te onttronen, om daarna al de bezoedelden uit te roeien. De bezoedelden zijn het resultaat van het gif dat door de stad Sitnalta geproduceerd wordt. Dit gif heeft de eigenschap bepaalde mutaties te vormen. Om dit onheil te voorkomen is het nodig dat twee scholieren van de maanmensen de stad Sitnalta bereiken. Deze zware taak komt ten laste van de mooie Oker en de bezoedelde Broos. Zij moeten de woestijn doorkruisen, en daarna de stad binnendringen om de prinses te bereiken op de dag van de osmose. Geholpen door 'de goeden' kwijten de leerlingen zich van hun taak en weten ze juist op tijd de kwade plannen van de Nefer te dwarsbomen. Met het perkament dat ze van hun leermeesters hebben meegekregen kunnen ze tijdens de ceremonie het heilige boek terug vervolledigen. En Sitnalta staat terug open voor iedereen, zowel zij die zuiver als zij die onzuiver van bloed zijn. Klaar om de bezoedeling te bestrijden en het evenwicht van de planeet te hervinden.
Bij het doorbladeren viel mij qua tekenwerk een grote overeenkomst met zijn oude serie Cranach van Morganloup op. Dezelfde levenloze gezichtsuitdrukkingen bij de personages, dezelfde klederdracht (wit met rode cape). Maar daar vooral het tweede album van deze oude reeks een doorn in het oog was vanwege het haastige tekenwerk en de zeer slordige inkleuringen, mogen we wel stellen dat Convard met Sitnalta beter werk heeft geleverd. Er is een betere uitwerking van gebouwen en figuren en ook de inkleuringen zijn verzorgd. Waarschijnlijk is dit laatste te danken aan de assistentie van Bosser.
Sitnalta kunnen we klasseren bij de middenmoot: niet spectaculair, niet vernieuwend, wel doordacht en leesbaar. Convard weeft zowel de vreemdelingenproblematiek als de ecologische problemen in het verhaal en geeft het album een open einde waarmee we nog alle kanten uit kunnen. Bij Dargaud hadden ze nog een wit schutblad over; waarom dit niet bedrukken met de naam van de reeks, zoals zoveel wordt gedaan? Leuk, maar dan moet je wel de serienaam respecteren en niet Editnalta in plaats van Sitnalta drukken.